Update
Nou, wordt weer eens tijd voor een update...
De laatste 9 maanden terug in Nederland ware zeer hectisch. Veel bezoekjes bij familie en vrienden, veel regelwerk rondom de papierwinkel die bij immigratie hoort, want ja, daar wil ik me dan toch aan wagen. De zomermaanden dat Keith op bezoek kwam heb ik was gas terug genomen en ook wat tijd genomen om hem het land te laten zien en aan iedereen voor te stellen (naja, iedereen is niet gelukt, maar wel de meest nabije vrienden en familie).
Maar goed, immigreren doe je niet zo maar, daar komt een hele berg regeltjes, papieren en ook emotionele stress bij kijken.
Wat voor mij papiertechnisch de grootste drempel was om te nemen is het mogen gebruiken van mijn diploma's. Sommige HBOers en universitaire genieën uit ons Nederlandje mogen dit soort gedoe overslaan, maar ikke met mijn MBO diploma mocht geen enkele stap overslaan en moest de bureaucratische molen in. Dus daar meteen mee begonnen in maart, na aankomst in Nederland en nu nog steeds niet afgerond.
Het begon allemaal met een vriendelijke email van het registratiebureau (om mijn o zo belangrijke beroep van medisch analist te registreren) of ik eerst mijn opleidingsgegevens wou opsturen, want dat was het belangrijkste. Ikke dus meteen de school aan de jas getrokken om alle gegevens van mij boven water te toveren (wat al meer dan een maand in beslag nam) en daarna het hele zooitje doorgestuurd naar een vertaler om het keurig in het engels over te zetten. Naar Utrecht gegaan om een stempeltje te halen (wat verklaarde dat de vertaler ook echt een beëdigde vertaler was) en alles in een keurig pakje naar het registratiebureau gestuurd. Intussen me ingeschreven voor de IELTS test, want dat had ik al gezien op hun website dat ze dat ook wilden en was in afwachting van wat ze nu van mijn opleiding vonden.
In plaats daarvan kwam een emailtje waarin ze verklaarde dat ze de papieren even ergens in een laatje gingen leggen totdat ik de resultaten van de IELTS test opstuurde. Nou, daar hadden ze me niks van gezegd dat ze uit hun neus gingen vreten totdat ze die erbij hadden, want dan had ik me al veel eerder ingeschreven voor de test en had ik een paar maanden kunnen winnen in de procedure.
Maar goed, niks meer aan te doen. Intussen had ik mijn dienstrooster op het werk al zo bij elkaar geruild dat ik een paar weekjes vrij had om met Keith op pad te gaan
(dank jullie wel collega's), maar dus wel elk weekend dat we niet weg waren moest werken. En laat die test nu alleen in het weekend plaatsvinden. Dus de hele zomer zat er niks anders op als het maar even te laten als het was. Nu werd de test die wat ik in augustus geboekt had ook nog afgelast en wat het alweer september voordat ik eens op examen kon.
Het resultaat van die eerste poging was ongeveer op het niveau wat iemand met engels als eerste taal ook haalt, een 7, maar omdat ik zo'n belangrijk beroep uitoefen, moest ik een hogere score halen dan iemand met engels als eerste taal, tenminste een 7.5...
Dus in november nog maar een keertje en na een boze email en telefoontje van mijn kant uit over een fout in de test waren ze blijkbaar zo van me geschrokken dat ik nu een 8 kreeg. Dit resultaat liet wel heel lang op zich wachten vanwege “technical difficulties” met de test, dus ik was net te laat om het zooitje weer in gang te zetten voor het einde van het jaar.
Intussen ik al aan de slag met de rest van de papier winkel (stempeltjes verzamelen op diploma's, geboorte-akte etc), want eind december ging de reis alweer verder, naar Amerika.
In oktober was ik ook al een paar weekjes hier op vakantie geweest bij Keith (ja het is een dure hobby, zo'n intercontinentale relatie) en nu de 2de keer was de meneer bij de douane nog minder gecharmeerd van mijn bezoek dan de eerste keer.
Dit kon misschien te maken hebben met dat mijn ticket naar Europa pas in oktober was en dat ik heb vrolijk het ticket naar Nieuw Zeeland onder de neus hield, met de mededeling “we hebben die maar alvast gekocht, want we dachten dat je die wel wilde zien”. Of hij vond de rest van mijn antwoorden niet zo leuk zoals: “hoe veel geld heb je? “ 30 dollar en 20 euro” “Denk je daarmee een jaar rond te komen? “ Nee, ik dacht dat jullie vast wel pinautomaten zouden hebben” “Heb je maar 1 tas bij je voor een jaar reizen? “ “Ja, ik heb niet meer spullen” “Wat ga je na dat jaar doen zonder spullen?” “Hopelijk hebben ze in het land waar ik uiteindelijk ga wonen ook winkels”
Na goed, blijkbaar vond hij me minder grappig dan ik mezelf vond, want ik mocht in een hokje gaan zitten met andere “criminelen”. Na een tijdje kwam iemand anders aanhobbelen met mijn paspoort en overhandigde me dat zonder enige uitleg en mocht ik weer vertrekken.
Eind goed al goed en intussen begin ik al in te burgeren in de USA. Hetgeen wat de meeste gewenningsproblemen geeft hier is het boodschappen doen. De winkels zijn veels te groot en hebben veels te veel keuzes. Dat maakt sommige mensen heel gelukkig en die kunnen zich er kostelijk mee amuseren, maar ik wordt een beetje overdonderd door alle keuzes, voor mij zijn een paar keuzes al meer dan voldoende. Maar langzaam maar zeker begin ik de weg te kennen en is boodschappen doen niet meer een eindeloze zoektocht. Al heb ik nog steeds geen bak-en-braad kunnen vinden of gewone koksroom zonder verder toevoegingen. Want dat is dan wel, je hebt tig keuzes in hetzelfde soort product, terwijl gewoon het pure basisproduct, zoals tomatenpuree of koksroom er dan weer niet is.
Maar verder is het hier goed toeven. Het regent niet vaak, wel wat sneeuw gehad, maar meestal is het gewoon helder en frisjes, wat wel een vooruitgang is op het regenachtige winterweer van Nederland. Het park is vlakbij (wij zouden het een recreatiegebied noemen, hun noemen het park) en daar kan ik elke dag even een frisse neus halen. Verder besteed ik mijn tijd aan medisch engels leren en mijn correspondentie skills wat aanscherpen, want nette brieven schrijven gaat erg belangrijk worden komende maanden.
Het is wel fijn om eventjes wat rust te hebben, want de laatste 2 maanden in Nederland waren zeer uitputtend, vooral vanwege de emotionele stress die immigratie met zich meebrengt en dan komt de hele regelzooi er nog eens bovenop.
Veel mensen zien het als avontuurlijk en leuk, wat het voor een gedeelte ook is, maar eerst is het vooral onzekerheid en verdriet, want je weet niet wat komen gaat en je laat alles wat je lief is achter.
Gelukkig had ik veel mensen om me heen die dit wel snapten en hoefde ik niet zoals veel immigranten (als ik hun weblogs moet geloven) constant tegen een muur van onbegrip op te lopen.
Al werd ik vaak wel moedeloos van het voor de zoveelste keer hetzelfde verhaal af te steken over 0 vooruitgang in het proces. Maar dat mensen maar blijven vragen duidt vooral op interesse, dus dat waardeer ik, ook al kon ik het niet altijd hebben om elke dag opnieuw herinnerd te worden aan het frustrerende gebrek aan vooruitgang ;)
Van het registratiebureau kreeg ik vandaag een mail dat het er naar uit zag dat de beroepsregistratie deze week afgerond zou worden, dus als dat waar is, dan kan ik eindelijk weer eens een stapje verder :)
Dus stiekem al mijn CV aan het opstellen in kiwistijl en het job search assistance bureau staat al klaar om verder te gaan met de volgende stap: me aanprijzen bij bedrijven.
Na lang wikken en wegen hebben we besloten om wel hulp te zoeken voor dat stukje van het proces, omdat dat het meest essentiële deel is van ons plan om te slagen. Nu heb ik nog een redelijke kans op de arbeidsmarkt zodra de registratie compleet is, maar voor Keith ziet het werk-vind gedeelte van het plan nog een stuk somberder uit. Dus om de kans wat groter te maken dat we beiden binnen komen en liefst ook nog bij elkaar in de buurt, laten we ons hierbij helpen door een professional.
Dus dat was het wel zo'n beetje in vogelvlucht. De meesten van jullie waren wel al persoonlijk ge-update door mij, maar aangezien ik de laatste maanden zo druk was met alles wat nog persé moest, ben ik ook vast mensen vergeten...
Nelson, Golden bay again
We hebben 2 dagen lekker geluierd in een prachtige backpackers in Nelson. Een aantal keren per dag kwam een bakker producten brengen die hij over had en er groeit een hoop fruit in de tuin van het hostel en er is een uitgebreid gratis ontbijt, dus eigenlijk hebben we alleen maar gevreten, boekje gelezen en wat door de stad gelopen. Dus gewoon een heerlijk lui vakantiegangersleventje, daar had ik tijdens de reis eigenlijk nog niet zo veel tijd voor genomen.
Daarna hebben we onze activiteiten verplaatst richting Golden bay, Collingwood. Hier hebben we onze toeristische plicht gedaan door de Pupusprings te bezichtigen, het meest zuivere zoetwater van Nieuw zeelanden naar de Farewell spit te gaan. Beide plaatsen had ik al tijdens mijn eerdere bezoek vluchtig bezichtigd, nu hebben we er een compleet dagje uit van gemaakt. Verder even een lunchpauze in de Mussel in, the place to be in de Golden bay. Het is in de verre omstreken bekend als DE plaats om heen te gaan voor goeie livemuziek. helaas was er geen band toen wij er waren, dus daar kan ik niet over meepraten. Het zag er in ieder geval wel gezellig uit, ook zonder band.
Daarna verplaatsten we onze thuisbasis naar Pohara. Daar was een heel schattig plaatsje met self-containing cabins, waar we met Anahata de Havan gedaan hadden de eerste avond dat ik daar arriveerde. Dus we besloten om het tentje een rustdag te geven zodat we daar konden logeren, dat was het extra geld wel dubbel en dwars waard. De cabin was uitermate luxe voor backpackers begrippen, meer belangrijk was dat het gewoon een uitermate mooie plek is om te zijn. Dus we bleven er 2 dagen, eentje om lekker lui te zijn en een strandwandeling te maken en eentje om even het Abel tasman park in te trekken, wat nog steeds uitermate dicht bevolkt was door toeristen. Voor de zoveelste keer langs het Abel tasman monument gereden (ik vertik het om mijn toeristische plicht te doen om erheen te lopen om een foto ervan te maken).
Verder zagen we een bord van een aanbieding voor scenic flights, 40 dollar stond erop. Nu leek ons dat te mooi om waar te zijn, dus maar even wat mensen aan de tand voelen. Maar het was echt 40 dollar, voor 15 minuten vliegen, dus daar valt werkelijk niks van te zeggen. Wij ons niet lang bedacht en in het vliegtuig gestapt. De piloot zag eruit of ie de leeftijd om een vliegtuig te besturen al ver gepasseerd was en dat gold eigenlijk ook voor het vliegtuig zelf, dat was ook niet echt brandnieuw, maar dat kon de pret niet drukken en met wat gesputter ging de roestbak toch de lucht in. De uitzichten waren prachtig, daar langs de kust en over de Pupu springs, dus de centjes dubbel en dwars waard.
En vrijdag zijn we weer terug gereden naar Nelson, want zaterdags is er een Havan georganiseerd door Anahata voor Christchurch, dus dat mogen we niet missen natuurlijk :) Leek me leuker om ze hier op te zoeken dan weer terug die berg op te rijden, mijn auto en ik hebben nog steeds een trauma van de weg omhoog daar...
De Havan was vrij uitgebreid en er kwamen redelijk wat mensen opdagen, al was deze groep lang niet zo ingeburgerd in de yogigewoontes als de groep die bij de eerste openbare Havan aanwezig was toen ik net op Anahata aankwam.
Ze hadden niet iedereen van Anahata meegenomen, waardoor een aantal mensen die ik had gehoopt weer te zien er niet bij waren. Maar goed, verder was het wel weer gezellig.
Zondags zijn we dan toch voor de allerlaatste keer naar de Juggles rest gereden in Picton, toch een van mijn favoriete plekjes in Nieuw zeeland.
Nog een paar daagjes lekker gerelaxed en dan toch maar eens langzaam aan richting Christchurch om het vliegtuig te nemen...
De laatste tussenstop was in Kaikoura, voor ons laatste nachtje samen dan toch maar eens een luxe huisje gehuurd met een bubbelbad en alles erop en eraan.
En dan breekt dan toch de laatste dag aan :(
's Morgens op weg naar Christchurch. Aangekomen in de stad eerst nog geprobeerd of we het centrum in mochten om te kijken of de rugzak van Keith intussen terecht was, maar de hele binnenstad was afgezet door militairen en zonder expliciete toestemming mocht er niemand in. Dus maar braaf weer afgetaaid en naar de vluchthaven toe...
Picton en Nelson Lakes again
Hehe, turbulent weekje zeg...
2 dagen na de aardbeving had ik afgesproken met Thijs en Laur (kom ik overal tegen) en met Keith (amerikaan waarmee ik in de Milford sounds was) afgesproken in Picton. Thijs en Laur waren net 2 uur na de aardbeving in Christchurch aangekomen en Keith was net in het luchtvaartmuseum in de kamer waar allemaal vliegtuigen aan het plafond hingen in centrum Christchurch toen het gebeurde. De vliegtuigen zaten gelukkig allemaal goed vast, dus die bleven mooi hangen. Wel was het hostel ingestort waar hij de backpack had liggen, dus al z'n spullen liggen ergens onder het puin. Thijs en Laur waren meteen weer de stad uitgereden en Keith moest nog een dag wachten voordat ie een bus de stad uit kon nemen.
Maar goed, eind goed, al goed, alledrie kwamen ze heelhuids in Picton aan. Helaas waren we niet de enigen die Picton als bestemming hadden uitgekozen, dus we zaten allemaal op andere lokaties. We hebben er het beste van gemaakt en er een gezellige dag op de camping bij Thijs en Laur gehad en de dag erna vertrokken hun naar het andere eiland. Intussen was een plekje vrij in mijn favoriete hostel en kon Keith verhuizen naar deze lokatie. Eerst maar een winkeldagje ervan gemaakt en naar Nelson gereden, want in Picton is zo goed als niks te koop en hij had toch dringend wat spullen nodig, aangezien al zijn bezittingen onder het puin in Christchurch liggen.
Toen we met wat creativiteit weer iets van reisuitrusting bij elkaar gesteld hadden konden we eens kijken hoe de reizen verder vervolgd werden. Zijn plannen waren volledig in puin gevallen, aangezien ie alleen nog maar trekkings van een week of langer aan een stuk op de planning had staan en daarvoor heb je toch wel een iets degelijkere uitrusting nodig dan dat we hadden weten bij elkaar te sprokkelen. Uiteraard had ie geen zin om een kapitaal in nieuwe spullen te steken zolang er hoop isdat de oude spullen nog uitgegraven kunnen worden. Ik zat ook met geen beter plan dan auto verkopen en dan zien we wel weer, dus we besloten om even samen een aantal dagen wat leuks te doen.
Eerst zou dat de Queen charlotte track worden, maar die zat zo goed als volgeboekt en we hadden geen zin in al die drukte, dus dat plan werd al snel vervangen door wat wandelen op D'urville eiland. Net zo mooi, maar dan zonder toeristen. Er wonen ongeveer 50 mensen op het eiland en de wandelingen zijn nogal in ontwikkeling en dus nog niet perfect aangegeven.Maar da's dan ook wel weer de charme, beetje improviseren om de track te vinden is wel leuk zolang je op een klein eilandje zit en nooit al te ver kunt verdwalen.
Aangezien er alleen een paar DOC campings waren, leenden we een extra tent bij het hostel in Picton zodat we in ieder geval droog en beschut zouden zitten, naja, dat dachten we dan. Het tentje bleek niet echt wind bestendig te zijn, het was met de beste wil ter wereld niet zo op te zetten dat het niet bij het eerste zuchtje wind in elkaar zou storten. Ik stelde al voor om het dan maar als beschutting voor de backpacks te gebruiken ipv te slapen erin, maar Keith wilde me niet tot last zijn, dus hij stond erop om toch in het tentje te gaan liggen. Na goed, dat ging ongeveer goed tot 2 uur 's nacht en toen storte het idd in zoals wel te verwachten was. Het stormde goed en regende pijpestelen. Hij bleef toch proberen om erin te overleven tot 5 uur 's nachts en gaf het toen toch maar op en verhuisde maar naar mijn tentje. Dat had het ook loeizwaar. Het heeft al heel wat stormen doorstaan, maar deze keer moesten we toch af en toe wat haringen terug steken en touwtjes opnieuw spannen om te overleven. De halve morgen hebben we om de beurt het tentje weer opnieuw opgezet en intussen ons eigenlijk heel goed geamuseerd met wat kletsen en wat lezen.
Zoals het hier in het land gaat was het opeens prachtig weer weer en konden we eindelijk eens een stukje wandelen en het strand verkennen. De 2de nacht bleef het goed en daardoor aangemoedigd vonden we het wel een goed idee om ons midden op het eiland te laten afzetten door de ranger en daar te gaan wildkamperen (is toegestaan daar). We vonden een prachtig kampeerplekje en een mooie wandeling over een bergrug heen, dus het begon goed op deze lokatie. Maar 's avonds stak weer een straf windje op. We probeerden nog even gezellig te doen en een kampvuurtje te maken (wat niet mag), maar we zagen al snel dat het veels te gevaarlijk was met die wind en maakten het vuur snel weer uit. Aangezien het nu rond 8 uur 's avonds al donker en koud is was dat niet zo leuk, dus maar in de tent gaan zitten met een theelichtje (ja,ja, ook niet zo'n slim idee, maar verstandiger als een kampvuur in dit geval).
Weer een supergezellige avond gehad zo, ingerold in onze slaapzakken. 's Nachts barstte het weer goed los, erger als de vorige keer zelfs. De hele nacht door regelmatig weer lijntjes gaan spannen en haringen terug steken en 's morgens hetzelfde ritueel. Opeens krakte 1 tentstok en toen vonden we het toch hoogste tijd om van het eiland af te vluchten. Eigenlijk was het plan die dag om de resterende 3 uur te gaan lopen naar de andere kant van het eiland en na een nacht kamperen daar ons weer te laten ophalen door de boot. Maar in dit weer hadden we niet zo heel veel zin in die 3 uur lopen en kamperen was intussen onmogelijk met 2 kapotte tentjes. Gelukkig lad op een uur lopen van waar wij zaten een wildernis resort en vanaf de berg waar we zaten konden we zien dat dit resort aan een baai lag, dus met een beetje geluk konden we ook een boot daar bestellen. Op hoop van zegen dus maar de restanten van onze kampeeruitrusting bij elkaar gezocht, zover ze niet weggewaaid waren en de afdaling naar het resort gemaakt. De eigenaar daar was hoogstverbaasd om mensen te zien die niet via het water kwamen, maar het was dus idd mogelijk om daar een boot te bestellen.
Dus het duurde niet lang en we zaten weer veilig op het vaste land. Ondanks alles hebben we ons uitstekend geamuseerd. Keith is ook iemand die overal wel de humor van inziet, dus humor was ons wapen om alle tramelant mee te lijf te gaan en de stemming was geen moment down. Doordat we ons zo uitstekend amuseerden samen besloten we om nog eventjes samen verder te reizen totdat we elkaar zat waren. Maar dat moment is er tot op heden niet en eigenlijk hebben we met de dag meer plezier samen.
Dus we zullen waarschijnlijk wel samen blijven reizen. Eigenlijk hebben we niet echt een idee waarheen dan, dus we prikken hier en daar wat leuke dingetjes eruit. Even een dagje in Hanmer spring doorgebracht, eigenlijk voor de wandeling op Mt. Isabel, maar toen we er aan kwamen regende het zo hard dat we niet verder zijn gekomen dan de hotpools. Toen volgens de weersvoorspellingen het in Hanmer springs zou blijven regenen en in Nelson lakes de zon zou schijnen zijn we daarheen gereden en daar een mooie wandeling op Mt. Robert gemaakt. En toen even in Blenheim gestopt om een nieuwe tentstok te kopen en een stel haringen en weer terug naar de thuisbasis in Picton.
Anahata
Hari om!
Nou, dat was een bruut welkom terug in deze wereld gisteren met die aardbeving. Hier in Golden bay hebben we er niks van gemerkt, maar iedereen heeft wel iemand die ie kent in Christchurch, dus de stemming is hier landelijk een beetje down atm. Zelf heb ik gisteravond ook tot laat in de nacht zitten sms-en met vrienden die daar zitten. Gelukkig allemaal ongedeerd, al zijn ze wel flink geschrokken.
Maar goed, verhaaltje Anahata ;)
Ik had het een uur geleden al getypt voor jullie, maar toen ging het modem stuk en was mijn verhaaltje weg, dus dan nog maar een keertje...
Anahata ligt op een prachtige lokatie boven op een berg. Heerlijk als je boven bent, maar de weg erheen is behoorlijk angstaanjagend. Een zandweg van precies 1 auto breed, dus als een tegenligger komt, moet eentje het risico nemen om in het ravijn terecht te komen. Verder een paar riviertjes over de weg en een aantal mooie kuilen, dus mijn autootje schraapte regelmatig met de bodem over de grond of door het water. Eenmaal boven bleek dat ze die dag een feestje beneden hadden en vroegen ze of ik weer naar beneden wilde rijden. Ik vond dat toch wel iets te gevaarlijk, dat zou inhouden dat ik in het donker diezelfde weg nog eens moest rijden en ik had het voor die dag wel even gehad met bijna-dood momenten :p
Het feestje was een Havan (vuuceremonie) waarbij de hele buurt was uitgenodigd. Er kwamen behoorlijk wat mensen opdagen en het was erg gezellig. Iedereen deed volop mee met de rituelen rondom de plechtigheid en de mantra's zingen. Voor mij als nieuwkomer was het allemaal wat vreemd, maar je werd al snel meegezogen in de positieve sfeer.
1 liedje kwam me iets te bekend voor, hara krishna, hara krishna was de tekst. Dus daar achteraf een swami over aan de tand gevoeld hoe dat dan eigenlijk zat. Gelukkig hadden ze niks met de Hara krishna's te maken en deden ze vanallerlei mantra's van verschillende grote yogi's die op de wereld hadden rondgelopen. Krishna was er 1 van, maar ook bv Jezus, Buddha, Mohammed enz. Wat dat betreft kon ik me dus wel redelijk goed in hun instelling vinden, ik beschouw al dat soort figuren ook als spiritueel ver gevorderden mensen waaruit verschillende godsdiensten ontstaan zijn, dus het verhaaltje van de swami was voor mij gerustellend dat ik toch met redelijk gelijkgezinden mensen van doen had hier.
De dag erna begon dan de eigenlijk retreat, afzondering van de wereld en leven in een ashram. Een dag is er zeer gestructureerd. Om half 6 's morgens gaat de eerste gong om je wakker te maken voor de assana yoga les om 6 uur. Om 7 uur gaat die les over in de ochendchanting. Na het chanten komt het ontbijt n na het ontbijt de morningcircle, waarin alle problemen betreffende het ashram leven besproken kunnen worden en de dagtaken verdeeld.
Dan begint iedereen aan de cleansing karma yoga (lees poetsen) tot half 10 en dan gaat iedereen van start met de karma yoga (lees werken). Om 12 uur is de yoga nidrales (lees middagdutje) en om half 1 is de lunch. Van 1 tot 2 ben je vrij, ook de enige tijd dat er een warme douche voorhanden is, dus voor de meeste mensen douchetijd. Om 2 uur beginnen de karma yogi's weer met karma yoga tot half 6 en de mensen in retreat hebben dan vrij. Om 4 uur is een theepauze en om half 6 begint ofwel de kirka (mantra's zingen), de havan of de meditatie. Daarna is er avondeten en om half 9 gaat de mouna van kracht, wat inhoudt dat je niet meer mag praten tot 8 uur 's morgens. Wat dus inhoudt dat de assana yoga en het ontbijt in stilte wordt gedaan, je doet alleen je mond open om te chanten of om er eten in te stoppen.
Voor de start van elk ritueel wordt OM gechant en shaantih omdat de geluidsgolven van OM een goede invloed op je hersengolven zou moeten hebben en helende vibraties uitzend over de omgeving. Blijkbaar heeft al ons gechant en gekirka niet zo veel geholpen voor Christchurch...
Maar al met al merkte je heel goed dat het verblijf in Anahata een heel rustgevende invloed heeft op je denken, het wordt wat stiller in je hoofd en er springen niet meer zo veel gedachtes in op en neer (althans zo gaat het meestal in mijn hoofd, een komen en gaan van gedachtes).
De eerte dag voor mijn karma yoga moest ik 2 bomen planten, daarvoor had ik dik 2 uur de tijd.Maar een boom planten in yogistijl is niet zomaar een gat graven en een boom erin pleuren :p
Het gat moet serieus diep zijn, want eerst giet je er water in, daarna compost met as van de havan. Dan de boom met extra voedingstabletjes. Dan weer compost en havan as. Dan gaat de aarde er terug in en meer water. Dan krantenpapier en houtsnippertjes. Het lag op mijn tong om te vragen of ik ook nog een mantra moest zingen voor de boom, maar het leek me beter om ze niet op ideen te brengen. Ik kreeg ook nog hulp erbij, dus 2 man 2 uur druk met 2 bomen te planten.
Het begon me te dagen waarom de 2 maanden die ze hadden om alle wekzaamheden af te krijgen voordat een zeer belangrijke swami op bezoek kwam wat aan de krappe kant was.
De 2de dag werd ik toegewzen aan project: nieuwe vuurplaats maken voor havan. Hiervoor moest een stuk grond geegaliseerd worden om een mooi grasveldje te maken. Nog niet zo simpel op een berg en zeker niet met yogi's , want veel kaas van bouwen enzo hebben ze niet gegeten. 1 Jongen uit Londen had er wel een beetje verstand van en ik ook een beetje, dus wij moesten iedereen bezighouden. Dat is soms best vermoeiend als er werkelijk niemand is die echt weet hoe je zoiets doet. Gereedschap was ook magertjes, trilplaatje was er uiteraard niet en er was zelfs geen cilinder die gebruikt kon worden om een mooie wals te gieten van beton ofzo. Dus de enige oplossing om de grond die bijgevuld werd compacter te maken was om er mensen over op en neer te laten lopen. Niet echt je van het, maar goed, wat moet je er anders mee? Alles wat we netjes geegaliseerd hadden was een paar dagen later alweer flink gezakt, dus hopelijk gaan ze er niet te snel gras op leggen...
Met dit project ben ik de rest van de week in ieder geval zoet geweest, toen ze doorhadden dat ik wel enigszins een idee had van hoe en wat werd het mijn vaste werkplek en mocht iemand anders boompjes planten. Vind het zelf ook wel leuk om met zoiets bezig te zijn, dus heb me er niet over beklaagd.
Al met al is de tijd er voorbij gevlogen en vond ik het erg jammer dat ik weer verder ' moest' met de reis. Ben er sterk over aan het denken om weer terug te gaan nadat ik mijn auto verkocht heb . Heb er in ieder geval veel geleerd over het echte yoga, niet de zwakke afspiegeling die we in het westen uitoefenen. Hopelijk lukt het me een van komende jaren om eens een tijdje in India in een ashram te gaan en er de ervaring wat dichter bij de bron te herhalen en verder uit te diepen.
Rest westkust en begin golden bay
Na het vorige verhaaltje werd ik flink verkouden, dus eventjes rustig aan gedaan. Een dagje sightseeing in omgeving Hokitika, daar lag een mooi meer en een rivier. Maar om de leuke wandelingen in dat gebied te doen was ik toch niet fit genoeg, dus maar de kleine wandelingetjes gemaakt die alle oude mensen ook maken.
Daarna verder gereden naar Westport. Onderweg uiteraard gestopt bij de pancake rocks, een stel rotsen die door het water netjes zijn uitgesleten in laagjes.Niet zo heel bijzonder na alle avonturen die ik al achter de rug heb, maar een beetje iets waar je als toerist dan toch niet langs mag rijden zonder een foto te knippen :p
Westport was ook nit echt een wereldstad, maar ik vond wel dat ik ver genoeg gereden had weer en vond er een leuk hostel waar ik mezelf zielig kon voelen en rustig aan doen. Lekker wat voor de tv gehangen met wat andere backpackers en een kamertje voor mij alleen gepakt zodat ik lekker lang kon slapen. Daarna voelde ik me alweer wat beter en heb ik met een nederlandse zeeuw een kleine wandeling naar de zeehondjes gedaan en wat kofiie en een ijsje genuttigd en daarna lui in het park gaan hangen.
Na het middagdutje vond ik dat ik dan toch nog wel iets nuttigs mocht doen en probeerde ik mijn auto in de carwash te rijden. Helaas was de eerstvolgende carwash een dikke 100 km verderop, dus dat werd dan toch met de hand een beetje schoonspuiten. Toen mooie foto's van mijn autootje gemaakt om op trade me te zetten (de nieuw zeelandse ebay) voor de verkoop die eraan zit te komen.
Maar goed ook dat ik er meteen foto's van gemaakt had toen ie fris gewassen was, want de volgende dag zat ie alweer onder de vogelschijt en na het eerste ritje ook weer van boven tot onder onder het zand :p
Donderdags was ik weer zo goed als beter, dus weer een stuk verder gereden en toen kwam ik weer in de Abel tasman regio uit. De oplettende lezer zal nu opmerken dat ik het rondje rond ben op dit eilandje en nog een kleine 6 weken te besteden. Nu was mijn oorspronkelijke plan om resterende tijd in Australie te gaan doorbrengen, maar momenteel denk ik dat Australie erg teleurstellend wordt tov Nieuw zeeland. Ik ben er 5 jaar geleden al eens geweest en vond het toen prachtig, maar het kan serieus niet tippen aan hun buurlandje...
Dus komende 6 weken wordt het lekker wat dingetjes doen die ik nog heb overgeslagen in het eerste rondje rond dit eiland :)
Eerste herkansing deed zich al voor bij de Abel tasman. Toen ik er de vorige keer was viel er niks te beleven door een giga storm waardoor het hele park geevacueerd werd. Nu deze keer scheen de zon en was de weersvoorspelling verder goed. Ik me dus niet lang bedacht en me ingeschreven voor de costal track, een van de great walks van dit eiland.
Ik kon al meteen zaterdag beginnen, wel waren de meeste hutjes vol, dus ik moest er een paar overslaan en soms een traject extra lopen op een dag. Maar dat is intussen helemaal geen probleem meer voor mij. De langste wandeldag was een 6 uur, dus peuleschilletje. Het laatste hutje wilde ik zelf niet boeken, want dat lag anderhalf uur van het einde van de wandeling vandaan. Nu wilden ze dat zo'n beetje vrijwillig verplicht stellen door er alleen 1 bus te laten komen om half 12 's morgens al, dus die haalde je nooit als je van een van de andere hutjes vandaan moest komen. Nu hou ik niet zo van vrijwillig verplicht, dus ik heb gewoon mijn auto aan het einde van de route geparkeerd en die bus van 11.30 genomen om me naar het begin te laten brengen, probleem opgelost :p
Nu was het dan wel strontvervelend dat ik pas om 2 uur 's middags kon beginnen aan mijn eerste dag, van 6 tot 8 uur wandelen, al te veel getreuzel kon ik me niet permiteren of ik zou de laatste uren in het donker moeten moeten lopen. Maar ik heb toch nog op genoeg strandjes even pauze genomen en van het uitzicht genoten en kwam uiteindelijk toch om half 9, een half uurtje voor donker bij de 2de hut aan (eerste was volgeboekt).
De uitzichten waren prachtig, je liep van het ene mooie strandje naar het andere. Beetje te vergelijken met de wandeling bij Akaroa, alleen nu met het nadeel dat er talloze dagjesmensen waren die zich met een bootje lieten uitladen op de mooie strandjes en het uitzicht dus verpestten (tja, ik hou nu eenmaal niet van vetkleppen kijken in te kleine zwempakjes).Maar soms had ik wel geluk en vond ik een strandje dat hun nog niet gevonden hadden :p
De 2de dag waren er al beduidend minder dagjesmensen (maar 1 strand waar ze net een kajakinvasie aan het voorbereiden waren) en de 3de dag waren er bijna geen meer.
De hutjes waren wel erg primitief voor de hoeveelheid geld die ze kostten, zeker gezien dat ze makkelijk te bereiken zijn via het water, het is tenslotte niet dat ze hier alle materieel per helicopter heen moeten brengen. Maar desondanks waren ze klein, alleen maar bedden waar je met 7 man naast elkaar lag, te weinig tafels, geen gas, geen licht. Nu vind ik dat bij hutjes boven op een berg geen probleem, maar hier op zo'n populaire route waar ze zo veel geld kosten vind ik het een beetje schandalig, zeker gezien de goede bereikbaarheid via het water.
Al met al was ik er erg blij mee dat ik me niet voor de gek heb laten houden en me laten verplichten tot een nacht extra moeten slapen met 13 snurkers om me heen :p
De route zelf was wel lekker verfrissend. elke morgen kreeg je een gratis wasbeurt, kleren inbegrepen. Helaas wel met zout water en zonder zeep. In de route waren een hoop baaitjes inbegrepen die je alleen bij eb kon oversteken. Dat hield in dat je goed moest opletten op welke tijd je bij die baaien arriveerde en dat je regelmatig natte voeten kreeg en het zand heerlijk tussen je tenen schuurde zodat ook de ervaren wandelaars wel een beetje last van hun pootjes kregen, een aantal onervaren wandelaars kozen ervoor om voortijdig een watertaxi terug te nemen.
Al met al op zich toch wel een leuke wandeling, al heb ik wel een aantal niet-great walks gedaan die beter waren dan deze wel-great walk.
Ben er nu net van terug en ga morgen in een yoga-retreat in Anhata, voor een week denk ik. Dus verhaaltje van volgende week zal wel iets korter zijn.
Na zo veel vakantie ben ik wel even aan wat rust toe ;)
Wanaka, Gletsjers en Hokitika
Zo, hehe, wat een weertje toch aan de westkust :p
Begint langzaam te dagen waarom iedereen het de regenkust noemt, dagen met zonneschijn zijn vrij zeldzaam hier...
In Queenstown vertrok ik met stortregen en kwam in Wanaka aan met geen wolkje aan de lucht, stralend weer daarzo. Iedereen lag languit aan het strand bij het meer. Vond er al snel weer bekenden en heb het me ook lekker gemakkelijk gemaakt aan het strand.
De volgende dag begon ook met stralend weer, dus ik besloot om eens een kijkje te nemen in het national park 50 km verderop. Dit was alleen te bereiken door een 30 km gravelroad en regelmatig was er een kudde koeien of schapen op de weg, dus het duurde wel even voordat ik er aankwam. Net een paar km voor de parkeerplaats begon het met riviertjes over de weg. Hiervan was ik al op de hoogte gesteld door een medewerker bij het informatiecentrum, maar die zei: meid, er rijden elke dag mensen doorheen met normale auto's, je hebt echt geen 4wielaandrijving of een hoge auto nodig om er te geraken.
Nou, al die normale auto's die er zogenaamd iedere dag doorreden stonden in een wei voor de eerste rivier geparkeerd. Er kwamen toevallig 2 duitsers gelijktijdig met mij aan en we hebben even met ons 3en vergaderd en toch maar beslist om de rest te lopen ipv onze auto's het water in te rijden.
Na een uur lopen waren we nog niet bij de parkeerplaats en intussen begonnen zich wolken samen te trekken. De 2 duitsers besloten om weer terug te lopen en ik besloot om ipv een route de berg op te lopen een andere route door het dal te nemen, een stuk veiliger ivm de wind en de aankomende regen.
Niet lang nadat ik op de route was begon het idd weer te plensen, ik snel mijn regenjas aan en dacht wel dat ik veilig was met mijn regenjas en waterdichte schoenen. Al snel stond een plasje water in mijn waterdichte schoenen wat er niet meer uit kon, wss een meningsverschil tussen mij en het vrouwtje in de winkel dan wat waterdicht betekend...
Toch stug nog een uurtje doorgelopen en toen ik totaal doorweekt was en het zo hard regende dat ik niet meer ver genoeg kon kijken om te zien waar het volgende paaltje stond wat de route aangaf toch maar weer omgekeerd en terug naar de auto. Het riviertje bij de auto was intussen ook flink gestegen en ik was erg blij dat ik er niet doorheen gereden was toen het droog was, want nu zou ik er zeker niet meer doorheen terug gekomen zijn.
De dag erna klaarde het weer op en ging ik op weg naar Fox glacier. hier was een heel dorp gebouwd puur op het feit dat er toevallig een gletsjer was :p
Onderweg diverse stops gemaakt, is een prachtig gebied met regenwouden, bergen en watervallen. Op een van de stops zag ik een zielige lifter staan die er al 3 uur stond te wachten. Dat kreeg ik toevallig mee toen een andere lifter daar eruit gegooid werd. Met concurentie erbij werden de kansen van hun alletwee uiteraard er niet beter op, zeker niet op zo'n plek buiten de bebouwde kom. Ik beloofde ze om ze mee te nemen als ze er nog stonden nadat ik de korte wandeling die daar was gemaakt had en toen ik 3 kwartier later weer terug kwam stonden ze er idd nog steeds.
Dus de heren met al hun spullen maar in m'n auto geladen, mijn spullen netjes in de kofferbak en die van hun op de achterbank, want met wildvreemde lifters kun je beter net iets voorzichtiger zijn en zorgen dat ze niet snel nog iets van jou kunnen meenemen als ze hun spullen pakken. Gelukkig waren het 2 zonder kwaad in zin en we hadden het uitstekend naar onze zin met ons 3en. Onderweg op een ander zeer slecht liftpunt kwamen we de broer van een van mijn lifters tegen, die was er ook ergens uitgegooid waar het niet zo heel handig liften is (mensen die niet liften denken er vaak niet aan dat het buiten de bebouwde kom heel moeilijk is voor een lifter om weer verder te geraken, dus zetten ze somszonder na te denken gewoon ergens op een kruispunt af). Helaas kon ik deze echt niet meer in mijn auto proppen, maar gelukkig stopten een paar minuten later een paar Nederlanders om hem op te pikken.
Aangekomen bij Fox glacier nodigden de lifters ons uit voor een drankje als dank, dus we hebben er een gezellige avond van gemaakt.
De volgende dag maar eens naar die gletsjer gaan kijken dan. Op zich wel mooi natuurlijk, alleen kan je er vrij weinig mee, of je moet geld teveel hebben. Je kunt een helicoptervlucht erover maken of met een gids erop wandelen, maar dat kost uiteraard weer overdreven veel geld. Ik had me een alternatieve manier uitgedokterd om meer plezier van die gletsjer te hebben. Had ergens 1 regeltje gelezen over een wandeling met mooi uitzicht over de gletsjer, dan moest je Mt Fox op. Ik dus op zoek naar die wandeling en er eerst 3 keer langsgereden voordat ik zag dat ze het bordje ergens in het bos gezet hadden, vanaf de weg nauwelijks te zien. toen ik eens goed keek wat op het bordje stond, stond er iets over alleen geschikt voor zeer ervaren hikers.
Nu kunnen de meningen wel eens verschillen over wat zeer ervaren is, na die speurtocht naar de route met succes afgerond te hebben vond ik datik zeker wel onder zeer ervaren viel.
Dus met goeie moed de berg op. Nou, de eerste 5 minuten was het een normaal boswandelingetje en toen ging het zo'n beetje vertikaal naar boven. Alles was ontzettend glibberig en modderig van alle regen en vaak moest je je aan boomwortelen of plukken gras omhoog takelen om weer een stukje verder te komen. Na 2 uur van datte kwam ik dan eindelijk in het alpine gedeelte met de mooie uitzichten en hier bleef het van hetzelfde, alleen dan zonder bomen voor houvast en meer modder. Wel prachtige uitzichten over de omgeving, de kust, de gletsjer en de bergen. Na een uur geklauter over het alpinestuk stak een sterke wind op en zag ik zeer donkere wolken mijn kant op komen. Toen leek het me toch het best om de wandeling maar af te breken, want om deze stunts in de stromende regen te doen werd toch een beetje te gevaarlijk.
De afdaling was moeilijker dan de klimpartij, nu was het steeds laten zakken en maar hopen dat je voeten houvast vinden in de modder. toen ik terug kwam bij het hostel zaten er lagen dik modder op mijn kleren en schoenen, dus maar snel een douche genomen :p
Ik was nog geen 5 minuten binnen en het begon behoorlijk te plensen, dus ik had de beslissing om terug te gaan geen seconde te vroeg genomen.
De dag erna regende het nog steeds pijpestelen. Mijn natte tentje maar in mijn auto geladen en op naar de volgende gletsjer, Frans josef. Hier was ik al door en door nat van alleen even erheen lopen om een foto te maken. Verder er dan ook niet langer gebleven, een gletsjer is een gletsjer en ik had al genoeg aandacht aan de Fox gegeven toen het wel droog was.
Doorgereden tot Hokitika en ook hier regende het. Een gezellig hostel gevonden met een kachel en fijn met de rest van de gasten de hele avond lekker knus binnegezeten.
Vanmorgen regende het nog steeds pijpestelen. Aangezien dat wss toch wel over de hele westkust zou zijn maar een rustdagje gehouden en wat winkeltjes afgelopen om een verlaat verjaardagskadootje te zoeken namens mijn ouders. Ik kon niks vinden wat me echt beviel en uiteindelijk maar besloten om me zelf dan maar het kadootje te maken.
Er was een zaak waar je zelf wat kon maken van jade, bot of pauaschelp en ik wilde graag een Tiki van jade hebben. Een Tiki is de eerste mens op de wereld volgens de Maori en een voorwerp met een Tiki biedt geluk en bescherming.
Meestal kijkt ie boos en steekt zijn tong uit, best een grappig mannetje :p
Naja, probleem van mijn beslissing om 'm zelf te maken was dat ik 'm dan ook zelf moest tekenen. er zijn tig soorten Tiki's, elke stam heeft weer zijn eigen en na wat geblader in een boek zag ik al waarom ik die wat ik wilde nergens in de winkels zag : hij kwam van de Eastcape van het noordeiland, die hebben ze hier in het zuiden dus niet...
Helaas geen overtrekpapier aanwezig, dus na wat gepruts dan toch eindelijk eens iets wat op een ontwerp leek getekend. Daarna werd het allemaal wat makkelijker, had in het ontwerp al netjes aangegeven wat op welke diepte moest komen, dus het was een kwestie van even nateken op jade wat de bedoeling was en beginnen met vormgeven.
Dat nam al met al toch nog de hele middag in beslag en het was een uurtje of 4 later voordat ie eens netjes afgepolijst en al aan een kettingkje hing. Had er ook mee te maken dat ik 'm ogen van paua wilde geven, dat was nogal een gepriegel om die miniscule rondjes uit de schelp te krijgen en daar weer nog minisculere gaatjes in te maken en dat op de steen te plakken zonder je vingers erbij vast te lijmen. Maar uiteindelijk was mijn Tiki dan toch geboren :)
Daarna nog even een strandwandeling gemaakt aangezien het opeens droog was en helderblauwe lucht met zon. Het weer hier kun je echt geen peil op trekken, het slaat nog 10 keer sneller om dan in Nederland, echt onvoorstelbaar :p
Milford sounds en Queenstown
Na Te anau ben ik naar de Milford sounds gereden. Hier loopt maar 1 weg heen van 120 km lang en dan stopt ie, dus dan moet je ook weer terug.
Winkels, tankstations, pinautomaten etc kun je er ook vergeten, dus het is wel een gebied waar je enigszins voorbereid heen moet gaan. De weg erheen is prachtig mooi, het is moeilijk om op de weg te blijven letten ipv de machtige rotspartijen en tig watervallen om je heen.
Onderweg zijn er genoeg stops waar je even van het uitzicht kunt genieten of een wandeling kunt maken, dus het nam voor mij de hele dag in beslag om halverwege te komen. Slaapgelegenheden zijn er ook vrij weinig, dus het werd een primitieve camping waar alleen een wc stond. Dus na lange tijd toch weer eens mijn gaskokertje nodig gehad en weer eens kunnen funkelen. Helaas was er alleen maar nat hout, dus funkelen ging niet 100% van een leie dakje, maar er kon wel een potje voer op gekookt worden en het andere potje op de gaskoker.
's Avonds nog fanatiek aan een nieuwe wandeling begonnen, maar daar was ik toch snel weer terug. Er was wel een erg leip bruggetje over een wild stomende rivier heen en verder was er niemand anders op het onzalige idee gekomen om juist die wandeling te lopen, dus ik had er wat twijfels bij of iemand me wel zou vinden als het fout zou lopen, dus maar weer braaf terug naar de camping.
Intussen had ik door waarom iedereen altijd zo hard klaagt over zandvliegen in de Sounds, want hier werd je idd levend opgegeten. Insektenspray vonden ze maar 5 minuten interessant genoeg om weg te blijven en daarna peuzelden ze weer vrolijk verder aan je. Enige dat helpt is alle huid bedekken met kleren :p
Maar dan weet je ook dat je in de natuur bent, het hoort erbij ;)
De volgende dag regende het, maar toch genoeg tijd genomen voor stops onderweg en van de omgeving te genieten. Ik ontdekte een prachtige wandeling naar een bergmeertje, maar die was gesloten. Heb even erbij staan te twijfelen of ik toch eens ging neuzen, maar goed, ze sluiten 'm niet voor niks en als niemand anders er ook lak aan heeft, dan kan het best even duren voordat ze je vinden als het fout loopt. Dus ook deze route maar even braaf gelaten voor wat het was.
Aangekomen bij het enige hostel in Milford sounds weer zoals gebruikelijk nieuwe vriendjes gemaakt en verteld over recente belevenissen oa over de mislukte wandelingen. Het duurde niet lang voordat ik iemand gevonden had die het er ook wel eens op wou wagen om naar de bergmeertje heen te struinen, een Amerikaan.
Dus de volgende dag, gelukkig een van de zeldzame zonnige dagen in de Sounds (ze hebben ongeveer 250 regendagen per jaar en 3 aardbevingen per dag) samen op pad om te ontdekken wat mis was met die route naar Lake Marian (het bergmeertje).
In de eerste instantie was er niks mee mis, maar na een tijdje liepen we uit bij een plek waar een steenlawine het pad verwoest had. Nu is het niet de eerste keer dat ik me bij zoiets uitloop, dus eigenlijk een beetje raar dat deze route nu wel gesloten was voor zo'n kleinigheidje. Mss omdat het een zeer populaire wandeling was voor allerlei idioten zonder enige sjravelervaring ofzo dat deze route wel dicht was. Maar goed, de route was nog goed te volgen, ze hadden hier en daar wat stenen op elkaar gestapeld waar ze van plan waren om een nieuw pad te maken, dus als je die truc eenmaal door had kon je vrij gemakkelijk de plek vinden waar het pad weer verder liep.
Door alle regen van de dag ervoor was het pad wel veranderd in een rivier, maar ook dat is een kleine hindernis die mensen die hier wel eens eerder een poging gedaan hebben om te wandelen wel gewend zijn.
Dus eigenlijk kwamen we zonder echte problemen tegen te komen aan bij het meertje en hier hadden we de luxe dat er totaal geen andere idioot het erop gewaagd had om toch de route te lopen en hadden we het hele meer voor ons alleen. Dus lekker de tijd genomen om van het uitzicht te genieten en een middagdutje te doen in de zon voordat we weer terug liepen.
Verder nog een andere route gelopen, die liep gelijk met het eerste gedeelte van de routeburnroute, een van de great walks in deze regio. Deze route liep over het alpine gedeelte, dus prachtige uitzichten over alle bergen eromheen.
De dag erna regende het uiteraard weer (je kunt in je handjes klappen als je 1 zonnige dag meemaakt in de Sounds). Ik besloot om mezelf te trakteren voor mijn verjaardag op een mooie cruise en underwaterdiscovery van de Sounds. Iedereen was een beetje aan het balen dat het zo hard regende, maar de tourleidster was een geboren optimiste en wist heel snel glimlachen op de gezichten te toveren. Turn your frowns upsite down, want we hebben een prachtige regendag met veel mooie watervallen zei ze heel enthousiast :p
Idd watervallen te over. Overal waar je keek, honderden, niet te tellen. Na een paar minuten braaf foto's gemaakt te hebben vond ik het wel welletjes, want zelfs een jap krijgt het hier nog niet voor elkaar om ze allemaal te fotograferen. Ze stuurden de boot ook lekker dicht op de watervallen, dus mocht je nog niet nat genoeg zijn van de regen, dan werd je het wel van de watervallen. Maar het was adembenemend mooi.
Op het einde van de tour werden we gedropt bij het underwater discoverycenter. Dit is een splinternieuwe atractie, je kunt een trapje af 10 meter onder water en daar zijn raampjes waar je naar buiten kunt kijken naar het rif en de vissen. Dus je hoeft niet eens de moeite te doen om je in een duikpak te hijsen om het onderwaterleven te bewonderen.Het centrum hangt los in het water, dus het gaat vrolijk mee omhoog en omlaag als het tij keert, best een ingenieus staaltje vakwerk.
Na de tour toch maar weer terug naar Te anau, Milford sounds (het dorp zelf) ben je vrij snel aan uitbezichtigd, het zijn ongeveer 4 huizen en voor de rest dan een bar, de haven en de vliegtuigjes waarmee je over de Sounds kunt touren en het hostel dan. In het hostel zelfs nog iemand tegengekomen uit Roermond en zijn pa werkt in hetzelfde ziekenhuis als waar ik ook werk, wat is de wereld toch weer klein :p
De Amerikaan was ook meegegaan op de cruise en ging ook weer naar Te anau, dus ik gaf 'm een lift (neem wel vaker mensen mee die ik in hostels heb leren kennen). Deze was echter zo lief om ook wat terug te willen doen en nam me mee uit eten :)
De volgende dag toch maar eens mijn verplichting als toerist vervullen en naar Queenstown gereden. Niet echt iets wat in mijn straatje ligt, maar goed, moest er toch langs en iedereen maakt er een stop, dus dan toch maar eens kijken wat er te zien is. Naar mijn mening niet veel. Het enige verschil met de meeste andere Nieuw zeelandse steden is dat hier meer kroegjes zijn.
Vandaag maar een wandeling net buiten de stad gemaakt, je kon met een gondeltje omhoog of gewoon zelf klauteren, dus ik heb uiteraard weer de moeilijke manier gekozen :p
Van het punt waar de gondeltjes stopten kon je nog ongeveer 5 uur omhoog wandelen, maar na 2 uur vond ik het wel weer welletjes (tja, je moet uiteindelijk ook weer die 5 uur terug wandelen).
Maar ik ben wel weer klaar met de stad, dus morgen weer eens verder kijken, zal wss wel richting de gletsjers gaan...
Catlins en Te anau
De eerste stop na het vorige verhaaltje was Owaka. Een dorpje wat niet al te bijster groot is. Er waren meerdere hostels en campings tot mijn verassing en ik koos voor de gulden middenweg van een camping/hostel, gevestigd in een oud ziekenhuis. Er waren wel 4 gasten in totaal, dus het was een beetje spookachtig, zo'n groot gebouw met zo weinig mensen. De eigenaar deed me nog het meest denken aan een kalende punker op leeftijd die een beetje maf is. Er was wel alles voorhanden, een mega gameruimte met sjieke pooltafel en darts, tig spelletjes en videotheek, 3 huiskamers, gigantische keuken, noem maar op. Tja, alleen de gasten ontbraken nog om er gebruik van te maken...
In het dorp was niks te doen, dus ik gebruikte het maar als uitvalsbasis om in de omgeving wat dingen te bezichtigen. Er waren verschillende stranden, watervallen en wandelingen, dus ik heb me 2 dagen beziggehouden om dat allemaal te bekijken. Toen was het toch echt op, tenzij ik naar oude treinrails wilde gaan kijken ofzo, als je echt wilt vind je wel wat te bezichtigen, maar ik vond het wel weer goed geweest. Op een van de wandelingen langs het strand was ik wat zeeleeuwtjes tegengekomen die iets welwillender uitzagen om op de foto te willen, dus dat was dan wel nog het spannenste wat er te beleven viel in die regio.
Ik besloot om de highway 1 te volgen tot Gore om daar nog even af te wachten of nieuws van Yvonne kwam. Van of die komt en wanneer hangt het natuurlijk een beetje af waar ik het beste mijn tijd kan doorbrengen in de tussentijd. Gore was ook niet echt een wereldstad. 1 Keer per jaar is er een countryfestival en dat is het dan wel kwa big events. Er was maar 1 hostel en die hadden nogal vertrouwen in de mensheid. Je kon een smsje sturen als je aankwam, dan kwam een smsje terug met de code van de deur. Vervolgens kon je een bed uitzoeken en op een bord schrijven welk bed dan van jou was. Het geld kon je in een envelop doen en onder de deur doorschuiven en dan was alles geregeld :p
Ik werd al binnengelaten door een andere gast, dus zelfs smsje sturen was niet nodig en nadat ik op het informatieblaadje las dat ik moest doen alsof ik thuis was, deed ik dat maar. Met als gevolg dat andere nieuw aangekomenen dachten dat ik de baas was en me allemaal geld wilden geven. Nu kon de rechtmatige eigenaar blij zijn dat ik een eerlijk persoontje ben en ze vertelde dat ze het onder de deur moesten schuiven, want voor het zelfde geld had ik alles in ontvangst genomen en vervolgens op de camping gaan staan :p
Maar eerlijkheid wordt soms ook beloond en toen de eigenaar 's avonds even zijn gezicht liet zien, kreeg ik een eigen 2 persoonskamer voor mij alleen voor hetzelfde geld als een dormbed.
Ik ging een dagje een poging doen tot sightseeing in Gore, maar naar een uurtje was ik al weer terug in het hostel, net zoals 2 andere gasten die hetzelfde onzalige idee hadden. Er was een museum en een galerie met lelijke schilderijen en een park, niet echt iets om je uren mee te amuseren. De medewerkster in het informatiecentrum dacht daar anders over, die had tegen ons alledrie zulk enthosiast verhaal opgehangen dat we dachten dat we wel een dag zouden omkrijgen met al die bezigheden. Dus maar wat gerelaxed in het hostel, was verder ook wel gezellig.
Intussen bleek dat Yvonne sowieso een weekje vertraging opliep, dus ik besloot weer de andere kant op te rijden, richting Te Anau. Daar was wat meer te beleven voor toeristen. Van hieruit vertrekken de vervoersmogelijkheden naar de bekende Keplertrack en de Duskytrack.
De Dusky leek me wat te hoog gegrepen voor mij. Om te beginnen is het verboden om er alleen aan te beginnen, ten 2de moet je serieuze tramperservaring hebben en ten 3de moet je verplicht een peroonlijke lokator meenemen. Wat al met al impliceerd dat je op deze track best wel serieus in de problemen kunt komen. Dus niet geschikt voor Nederlandse meiskes die niet gewent zijn aan Nieuw zeelandse bergen en zelfs verdwalen in de minibosjes in Nederland.
Dus dan maar de Keplertrack :p
Niet dat de Kepler zo'n peuleschilletje is. Ook deze track zijn 60 km die je in 3-4 dagen moet afleggen, maar het grote verschil zit 'm wel erin dat de paadjes op de Kepler prachtig onderhouden zijn en dat je hier dus niet zo makkelijk verdwaald. Verder zijn er prachtig onderhouden DOChutjes op de track en die moet je van te voren reserveren zodat er elke dag maar een beperkt aantal wandelaars kunnen starten (rond de 50).
's Zondags was de eerste dag dat ik kon beginnen, als ik aan het einde van de wandeling begon ipv het begin, want andersom was het eerste hutje vol. Ik zag er geen probleem in om tegen de richting in te lopen, het enige verschil was dat je nu alle klimmetjes in de 2de dag had zitten ipv over 2 dagen verdeeld en dat je de stijlste kant van de berg moest opploeteren. Ik intussen wel gewent aan geploeter met een zware backpack op mijn poekel vond dat ik dat wel aankon.
Voor de zaterdag had ik me dan nog een paardrijtoertje geboekt, dus ik was weer voorzien van entertainment voor een aantal dagen. Met het paardrijden gingen we door de velden op over wat heuvels heen en hadden prachtig uitzicht over het meer. Gelukkig had ik zondags geen last van de 2.5 uur op een paard hobbelen, op zich niet zo handig om aan een track te beginnen als je bijna niet meer kunt lopen :p
Zondags dus Keplertrack
Dag 1 was het langste stuk van de track, 24 km door de bossen op, maar wel allemaal vlak tot heuvelachtig, dus zeer gemakkelijk te lopen. Er waren nog een stuk of 6 gekken die 'm verkeerderom liepen, dus ik was niet de enigste die het anders deed dan de rest. Het bos was erg mooi, alle bomen volgegroeit met mos en paddestoeltjes, teken van een erg gezond bosmilieu. De 2de dag begon het geploeter. Meteen vanaf de start 2 uur lang zigzagpaadje omhoog de berg op. Zo zat je al snel in het alpinegedeelte en werd je beloont met prachtige uitzichten over de omgeving. Bij een shelter onderweg kwam een Kea (soort papagaai-achtige vogel) voor me poseren, hij draaide zich echt mooi alle kanten op zodat ik mooie foto's van hem kon maken.
Kea's zijn blijkbaar nogal tam en slim. De Kea's in dit gebied hebben geleerd hoe ze wezelvallen kunnen laten afgaan zonder zichzelf te bezeren. Dus de ranger steld de vallen op scherp en dan komt de Kea met een stokje, port rond in de val totdat ie dichtslaat en dan kan de ranger weer opnieuw beginnen. De vogel vind het blijkbaar een grappig mechanisme en heeft er zijn hobby van gemaakt om met de vallen te spelen. De ranger vind het minder grappig :p
De Kea heeft zichzelf er een beetje mee, want de wezel eet zijn eieren en zijn jongen, dus als ie van de vallen af zou blijven zou ie zichzelf er ook een plezier mee doen. Maar goed, leg dat maar eens uit aan een vogel...
Na verschillende bergen opgeploeterd te hebben en genoten te hebben van alle prachtige uitzichten kwam ik bij het 2de hutje. Het utizicht hier was echt grandioos en ze hadden ook grote ramen in het hutje gemaakt zodat je ook van binnenuit kon genieten van de omgeving. We hadden supermazzel met het weer, het was een van de weinige windloze, zonnige dagen die er zijn in deze regio, beter weer kun je niet hebben op 1500 meter hoogte.
Deze track wordt echt goed onderhouden en gecontroleerd, elke avond kwam er een ranger een verhaaltje afsteken over de omgeving en het te verwachten weer met de risico's ervan en controleerde de hutpasjes zodat er geen illegale gasten verbleven. Het is de eerste keer tijdens mijn reis dat ik zulke mate van controle meegemaakt heb, maar ze deden het gelukkig niet op een politieachtige manier, de rangers waren zeer vriendelijk en vertelde graag over hun werk en hun park.
De 3de dag hadden ze heavy showers voorspeld en dan kun je er vanuit gaan dat ze geen lekker warme douche bedoelen. Ik had er al rekening mee gehouden en me een regenjas voor mijn backpack en voor mezelf gekocht. Maar gelukkig bleven de buien braaf wachten totdat ik van de berg af was en kon gaan schuilen in het wachthokje bij het begin van de route. De route zelf was weer door de bossen op, dus een beetje hetzelfde als dag 1.
