Oamaru en Otego peninsula

De eerste stop na Akaroa werd Oamaru. Een stadje dat ongeveer in 1900 is blijven stilstaan in de tijd. Overal staan prachtig oude gebouwen (niet echt bijzonder voor Europa, maar wel voor hier) uit de tijd dat de stad nog rijk was en een van de belangrijkste steden was voor export per stoomboot met koelmogelijkheden voor vlees. Toendertijd een grotere en belangrijkere stad dan Sant fransisco, nu een groot uitgevallen dorp van 13.000 inwoners. Maar ze zijn nog steeds apetrots op hun historie en ze hebben alle oude gebouwen in goede staat gehouden en in veel van die gebouwen zijn kunstenaars gevestigd waar je bij kunt binnenlopen in hun gallerie en zo de kans hebt om de gebouwen ook van binnen te bezichtigen (kunst zegt mij niet zo veel, mss is het voor de kenners wel mooi, maar ik vond het maar prullen). De meest briljante kunst die ik gevonden heb daar was een sleutelhanger die je kon uitvouwen tot rugzakje, geheel gemaakt van gerecycelde materialen. Zelfs een kunstbarbaar zoals ik ziet het nut van zoiets nog wel in :p

Verder is dit stadje een uitstekende plek om penguins te bekijken zonder dat het geld kost. Je kunt uiteraard een tour boeken, maar het is gewoon te gemakkelijk om het op eigen gelegenheid te doen. Iedereen in de stad vind het nogal onzin dat toeristen moeten betalen voor de penguins, dus het kost totaal geen moeite om iemand te vinden die je verteld waar je heen moet en om welke tijd en dan is het gewoon een kwestie van wachten totdat de penguins terug naar hun huisjes komen. 's Winters schijnen ze zelfs gewoon over de straten te waggelen en ook nu in de zomer hoorde je ze onder de huizen (daar hebben ze ook holletjes).

Je kon zelfs de 2 soorten penguins op 1 avond doen, aangezien de geel/witte rond half 8 's avonds thuiskomen en de blauwe rond 10 uur 's avonds. Dus eerst maar naar de plek van de geel/witte. De penguins kwamen braaf op de beloofde tijd aan land. Wat erg grappig was, was het soms menselijke gedrag dat ze vertoonden. Soms stond een penguin een tijdje te wachten op het strand, beetje zijn veren te poetsen en te stretchen etc. Dan opeens zag je 1 of 2 andere penguins aanspoelen en het strand op waggelen en dan rende die ene die stond te wachten er echt op af en gaf ze een dikke knuffel en dan waggelden ze samen verder naar hun holletje.

Echt enorm grappig om te zien :)

De blauwe penguins hielden zich niet zo aan de tijd en rond half 11 waren er pas 2 aan land. Intussen was het aardig donker, dus gaf ik het wachten maar op, deze soort penguins had ik toch ook al tijdens de bank peninsula walk gezien bij Akaroa.

Na 2 dagen relaxen in Oamaru en eindelijk eens mijn foto's en filmpjes geordend te hebben (kreeg een uur computertijd per dag gratis in Oamaru) maar weer een stukje verder gereden richting de Otego peninsula regio. Hier vond ik een allerschatigst verblijfje in the middle of nowhere, the penguin place bij Otakau. Een eigen kamer voor net zo weinig geld als een dormroom, dat was een luxe die ik al lang niet meer gehad had. En er was zelfs plaats om je tas uit te pakken.

Na maanden van minikamertjes die volgepropt worden met zo veel mogelijk personen en slapen in een tentje weet je niet echt wat je overkomt als je opeens zo veel plek hebt. En de wasmachine vrat geen muntjes, je kon gewoon een wasje draaien op kosten van de eigenare. Ook dat is een luxe die ik pas voor de 2de keer tijdens mijn reis tegenkwam, dus dan weet je het ok wel te waarderen. En de mensen daar waren harstikke eerlijk, een medewerker kwam zelfs vragen of er iemand 100 dollar verloren was, want die had ie gevonden op de parkeerplaats voor de appartementjes.

De omgeving in de Otego peninsula was prachtig, een aantal wandelingen gedaan en verder gewoon lekker genoten van het uitzicht. Hier waren meer zandstranden, leker zwemmen denk je dan. Nou, toch maar niet, want op de meeste van de stranden waren aardig hoge golven en zeeleeuwen. Nu is zeeleeuw net een iets grote formaat zeemormel dan zeehond en net iets minder vriendelijk. Verder lijkt ie van een afstandje net op een stuk aangespoeld hout, dus je moet toch redelijk goed uit je doppen kijken als je hier het strand op loopt dat je niet te dicht bij ze in de buurt komt. Er staan genoeg bordjes bij de stranden die je vertellen dat je je snel uit de voeten moet maken als je de aandacht van een zeeleeuw getrokken hebt, dus over het algemeen is iedereen ook wel slim genoeg om een beetje uit hun buurt te blijven. Ben idd een paar keer bij deze dierkes uitgelopen, maar wijselijk met een grote bocht eromheen gelopen.

Akaroa

Zo, net een lekker wandelingetje achter de rug :)

Na Hanmer springs ben ik even gestopt in Christchurch, alvast wat informatie inwinnen over auto's verkopen enzo en daarna meteen doorgereden naar Akaroa.

Daar een prachtig hostel/camping gevonden een paar km buiten de 'stad' in het dorpje Onuku. Naja, de 4 huizen die er staan zijn eigenlijk geen dorpsnaam waard maar goed, blijkbaar is het toch een dorp :p

De camping/hostel ligt boven op de berg, met de caravan geraak je er van z'n leven niet, want het is veels te stijl en alle autootjes moeten hard werken om er te geraken. Naar je tent lopen en naar de wc of keuken gaan is ook een hele belevenis. Het is een hele klauterpartij om ergens te geraken en er zijn wat lompe schapen die je precies in de weg weten te lopen als je ergens heen wilt. Maar goed, intussen zijn we wel wat gewent, dus ik vind het reuzecharmant :)

Vanuit de camping/hostel worden leuke uitjes georganiseerd, kajakken en zwemmen met dolfijnen voor zeer gunstige prijzen en in kleine groepjes, dus je moet op tijd je plekje boeken wil je er gebruik van kunnen maken.

De eerste dagen lukte het me dus niet om ertussen te komen, heb wat kleine wandelingetjes om de stad gedaan en lekker gerelaxed met een boekje bij de kachel als het regende. Maar na een paar dagen kon ik dan toch mee met een zwemmen met dolfijnentocht. Het maximum aantal deelnemers was 6, dus lekker rustig. De dolfijnen waren al snel gevonden en we mochten zolang blijven rondplenzen als we wilden. wat inhield dat iedereen zo lang in het water bleef totdat ie te onderkoeld was om nog langer erin te blijven. De dolfijntjes waren de schattige kleine hectordolfijntjes, heel lief, maar ze deden niet zo veel kunstjes als ik de grotere dolfijnen in Kaikoura had zien doen en ze waren ook in een veel kleinere groep. Maar al met al was het toch een plezierig avontuurtje om met deze visjes te spelen.

Intussen had ik me ook ingeschreven voor een 4daagse wandeltocht. Was er een beetje over aan het twijfelen omdat het 195 dollar kostte om de wandeling te mogen doen, leek me eerst belachelijk veel geld om 4 dagen met je rugzak op je poekel te sjouwen, maar uiteindelijk was het het geld toch zeker wel waard. Er werden maar maximaal 20 mensen per dag de route op gelaten, slaapplekken waren gegarandeerd, je kon onderweg eten bijkopen en gratis een penguintocht doen en kajakken, dus al met al wel een eerlijke prijs.

Donderdagavond werden we naar het eerste hutje gebracht, ongeveer 10 minuten lopen vande camping af waar ik de afgelopen dagen had gelogeerd. Het hutje was luxueuzer dan ik in maanden gezien had, keuken met alles erop en eraan, genoeg slaapkamers om alle groepjes hun eigen plekje te geven, prachtig onderhouden tuin eromheen, heel iets anders als de standaard DOChut (deze hutjes waren dan ook niet van DOC maar van lokale boeren). DOC is department of conservation, die gaan over alle natuurparken.

Vrijdagmorgen begonnen we dan aan de wandeling. Het eerste stuk ging aardig stijl omhoog, maar daarna werd het een heerlijk relaxed plezierwandelingetje. De route leidde ons door prachtige bossen en velden heen met prachtig uitzicht over de baaien en hier en daar een optie voor een kleine subroute naar bv watervallen en grotten. In totaal maar 11 km lopen, dus je kwam niet helemaal afgepeigerd bij het volgende hutje aan. Ook hier weer alles dik in orde, genoeg luxe en plek voor bijna het dubbele aantal personen als wat er op de route mochten zijn. 's Avonds nam de boer ons mee naar de penguins, niet dat er veel waren in deze tijd van het jaar, maar hij wist er toch een paar te vinden voor ons.

De volgende dag hoefden we maar 8 km te wandelen, dus iedereen deed het rustig aan en deed alle subroutes. De wandeling was weer adembenemend mooi en makkelijk te lopen en bracht ons naar een echt sprookjesachtig verblijf. De eigenaren van deze hutjes waren duidelijk erg creatief, want ze wisten van afvalmateriaal en zonder electriciteit ons toch van luxe verblijfjes te voorzien. De badkamer was om een boom heengebouwd, wat tot resultaat had dat je zo'n beetje onder de boom stond te douchen. Het bad had geen dak, dus je kon een vuurtje onder het bad stoken om heet water te krijgen en dan in het bad naar de sterren gaan kijken. De hutjes zelf waren supermini, maar wel met alles erop en eraan. Verder een outdoor pooltafel, een schommel en een prachtige tuin eromheen.

Dit hutje lag ook weer bij een baai, net zoals het vorige hutje en vanuit je huisje was je in no-time op het strand (steenstrand, geen zandstrand). Ik dus op zoek naar schelpjes voor mijn moeder, want de soort schelpen die ze wil hebben liggen meestal op steenstranden. Dus aandachtig hopsend van steen tot steen en op zoek naar schelpjes vergat ik uit te kijken of er nog andere gasten op het strand waren en wekte ik per ongeluk een zeehondje uit zijn middagdutje, wat ie niet echt op prijs stelde. Op het moment dat ie rechtop ging staan en nogal indrukwekkend begon te grommen en zijn tanden te laten zien merkte ik 'm pas op en zag dat we nog maar 2 meter van elkaar verwijderd waren. De kans dat ik win van een 200 kilo zwaar zeemormel leek me erg klein, dus maar snel eieren voor mijn geld gekozen en een paar meter teruggehopst todat het zeehondje weer redelijk lief en schattig uitzag en terug ging naar zijn middagdutje. Dus in het vervolg toch maar wat beter opletten op stranden in the middle of nowhere :p

De 3de dag was weer een easy wandelingetje van maar 6 km zelfs, dus 's morgens eerst maar een andere wandeling gedaan die de eigenaren van het hutje in de omgeving hadden uitgezet voor de fanatiekelingen en daarna pas aan de echte wandeling begonnen. De echte wandeling was ook weer erg mooi en easy. Het 4de hutje was een stuk kleiner dan de andere dagen, dus na al die luxe waren we daar een beetje teleurgesteld over, maar goed, er waren toch 2 extra slaapplaatsen, dus eigenlijk hadden we helemaal geen recht van klagen, we waren gewoon net iets te verwend geworden op de andere 3 plaatsen.Hier was wel een zandstrand en veilig genoeg om te zwemmen, ze hadden zelfs boards in het hutje die je kon nemen om even relaxed in het water te dobberen.

De 4de dag (vandaag) hadden we wel weer een pittiger wandelingetje voor de boeg, 11 km met redelijk stijle stukken erin, grotendeels door het bos nu, wat op zich wel gunstig was aangezien de zon flink sterk is de laatste 2 dagen. Maar ook deze wandeling was goed te doen. Tja na Mt. Taranaki is eigenlijk zo'n beetje alles wel een peuleschilletje :p

Al met al was het wel een mooie ervaring. En je kon het je zo moeilijk maken als je zelf wilt. Eten was overal te koop, dus je kon beperkt voer meenemen, water was ruim voorhanden, dus daar hoefde je niet veel van mee te nemen, slaapplek gegarandeerd, dus alleen slaapzak mee. Als je toch belachelijk veel wilde meeslepen kon je zelfs beslissen om je bagage te laten vervoeren van het ene naar het andere hutje (alleen gunstig als andere mensen dat ook doen, want minimum prijs is 60 dollar). De wandelgenootjes waren ook erg relaxed. Er waren 2 families uit Christchurch en een vlaams stelletje dat op huwelijksreis was. 's avonds deden we samen wat kaarten of bij het kampvuur zitten waar dat mogelijk was. Overdag wandelde de groepen apart, dus kon ik lekker genieten van de natuur zonder een massa mensen om me heen en dan bij de hutjes pakte zich dan weer alles samen.

Nelson, Kaikoura again en Hanmer springs

Vanuit Nelson zijn vele tripjes naar het Abel tasman park te boeken, een van de meest bekende gebieden van Nieuw zeeland. Uit het overaanbod van mogelijkheden had ik uiteindelijk dan gekozen voor een tripje, halve dag kajakken en dan een halve dag zeilen. Uiteraard had ik daarvoor een dag weten uit te kiezen dat er een gigantische storm kwam opzetten. Niet dat ze dan bellen dat het niet door gaat, nee, ze komen je eerst ophalen met de bus, dan hobbel je ruim een uur in die bus en dan bij aankomst vertellen ze dat je niet met een kajak de zee op mag. De zeilboten gingen wel nog het water op, dus bij gebrek aan beter werd het maar een hele dag zeilen.

Vanaf het water kon je goed zien dat het in het park al flink aan het regenen was en de watertaxi's waren druk om alle wandelaars die bezig waren met de costalwalk van 3-5 dagen te evacueren voordat het echt goed losbarste.

Het zeiltripje was op zich wel mooi, alleen vind ik persoonlijk het een beetje saai om de hele dag een beetje op zo'n bootje te dobberen, had liever wat meer actie gehad en een paar uurtjes gepeddeld. Maar goed, de golven waren ook wel vrij hoog, dus ze hadden er wss wel gelijk in om me niet in een kajak het water op te laten gaan.

Ik ga nog wel een keertje terug naar het park over een paar maanden, als het weer dan wel meezit mss toch die 5-daagse wandeling maken. Tegen die tijd zijn de schoolvakanties hier weer voorbij en hoef je niet perse je tent mee te slepen en is er genoeg plaats in de hutten onderweg.

Intussen begon tegen de avond het weer toch wel erg vies te worden en 's nachts barstte het goed los. De volgende ochtend kwamen er geen bussen opdagen en een hoop mensen die verder wilden trekken stonden te wachten. Al snel kwam het nieuws dat bijna alle wegen de stad uit geblokkeerd waren, op 1 weg na richting Picton. Maar de meeste mensen kwamen van Picton en wilden juist een andere kant op, maar helaas pindakaas, overal was de weg stuk. Er waren stukken waar meer dan een meter water op stond, stukken rotswand naar beneden geflikkerd, stukken weg afgebrokkeld, brug ingestort, overal was wel wat.

ik moest toch nog een dagje extra blijven aangezien ik een afspraak had met een chiropractor om mijn nek weer wat rechter te zetten (geeft me soms erge hoofdpijn), dus lekker een relaxdagje ingelast (veel meer kan je er ook niet van maken als het weer bagger is).

Een van de gasten in het hostel was gestrand in Nelson, die was bezig aan een kajaktour rond het Zuid-eiland, een Deen die helemaal in zijn uppie een rondje om het eiland heen aan het peddelen was. Met die kon ik het wel goed vinden, het is weer eens wat anders als die ontelbare twintigers die je normaal in hostels tegenkomt met allemaal soortgelijke verhalen. De rest van de hostelgasten versleet hem voor gek en liep er met een bocht omheen, naja, normaal is het ook niet om in je uppie een rondje om zo'n mega-eiland heen te peddelen uiteraard en hij zag eruit als een zwerver, maar soms hebben juist dat soort figuren wel wat meer te vermelden als mensen die wel braaf normale dingen doen. Ik vond het in ieder geval wel een mooie invulling van mijn hangdagje om wat meer te leren over zijn overlevingstechnieken :p

De volgende dag scheen de zon ons weer overhoop en nadat ik terug was van de chiropractor besloot ik om nog een allerlaatste keer de meneer van het paragliden te bellen. Die was ik al sinds ik in Nelson was aangekomen elke dag aan het bellen, maar elke keer was wel iets niet goed met een weer om de lucht in te gaan. Maar nu had ik dan toch eindelijk een keertje geluk en hij ging dan toch echt paragliden die dag. Ik dan nog maar een nachtje bijgeboekt en dan toch eindelijk op paraglidetocht. We reden met de auto een berg op, rugzakjes en parashute om en hupsakee, binnen no time zaten we in de lucht. In de lucht waren de rugzakjes comfortabele stoeltjes en kon je heerlijk lui van het uitzicht genieten.

In het begin had ie wat moeite met een warme luchtstroom te vinden om hoger te komen, maar toen we die eenmaal hadden zaten we ook heel snel op 1600 meter, hoger dan eigenlijk mag, maar goed, dat komt toch niemand meten :p

De paraglidemeneer vond het zelf ook erg mooi dat we zo hoog kwamen en toen mijn half uurtje op was kreeg ik er gratis een kwartiertje bij omdat hij nog niet naar beneden wilde. Het uitzicht was prachtig, je zag overal de bergen om de stad heenliggen en de zee aan de andere kant, was in alle richtingen even mooi. We deden ook nog een stukje (bijna)-vrije val, dus meteen ook een beetje skydive-ervaring erbij, dat scheelt weer de 250-300 dollar die je daar voor moet betalen :p

Nu had ik uiteindelijk 3 kwartier in de lucht voor 170 dollar, dus ik heb geen spijt ervan dat ik de paraglide ipv de skydive heb gekozen, was eerst erg aan het twijfelen tussen die 2 opties.

Intussen was het dan alweer 30 december en werd het toch langzaam tijd om eens na te denken over waar heen te gaan voor oud op nieuw. Iedereen ging naar Christchurch, waar ik persoonlijk dan weer niet zo'n zin in had om het zo massaal te vieren, dus ik koos voor een iets kleiner stadje, maar dan ook nog van redelijk formaat, Kaikoura.

De weg naar Kaikoura was intussen weer open, wel met vertragingen aangezien er ook stukken uitgeslagen waren en overstroomd, maar intussen kon je wel weer goed door het water heen rijden. Terug in Kaikoura (daar was ik vorige week ook al) het walviswatchingtourtje weer opnieuw geboekt. Aangezien ze de vorige keer zo vriendelijk waren geweest om me al mijn geld terug te geven, wou ik nog wel eens proberen om toch een walvis te zien.

Op weg terug naar het hostel zag ik Thijs en Laur weer lopen (Nederlandse jongen en Frans meisje die ik in Corromandeltown had leren kennen, 2 maanden geleden). Intussen al een maand niet neer tegengekomen, maar het is maar een klein land, vroeg of laat duiken medereizigers wel weer op :p

We besloten om wat bij te buurten met oud op nieuw, dus hoefde ik ook niet meer dringend op zoek naar nieuwe maatjes voor die avond. Intussen was een Duitser die ik in Nelson was tegengekomen ook weer opgedoken en die was die dag gaan vissen en nodigde me uit om zijn zelfgevangen kreeft mee te verorberen. Gratis kreeft laat ik me niet snel langs de neus gaan, dus ik snel een stokbrood gehaald en het superluxe avondmaal was klaar voor de start.

Gelukkig wist hij wel hoe je een kreeft klaarmaakt, want daar had ik weer geen kaas van gegeten :p

De volgende ochtend was er dan weer de walvistour. Nu wisten ze dan wel 1 walvis te lokken, dus deze keer helaas geen geld retour. De walvis was niet zo heel indrukwekkend. Hij doet niet met zijn staart wapperen enzo zoals je dat op tv ziet, hij dobberd gewoon 10 minuten een beetje in het water. Alleen een stukje van zijn kop steekt boven water en af en toe spuit ie een beetje water, that's it. Bij zijn duik naar beneden kwam dan wel de staart even boven water en een paar snelle fotografen (waaronder ikke) kregen het nog voor elkaar om er een foto van te klikken, maar de meeste mensen waren net te laat.

Terug in het hostel begonnen de paar overgebleven gasten zich druk te maken om oud en nieuw (de meeste waren intussen vertrokken naar Christchurch) en er werden verschillende groepjes gevormd om uit te gaan. Ik had wat duitse meisjes gezegt dat ik ze later wel na zou komen, nadat ik Thijs en Laur had getroffen ergens en iedereen ging al megavroeg (rond half 8 op stap. Toen wij dan eindelijk besloten om naar de stad te gaan (rond half 11) lagen de Duitse dames tot mijn grote verbazing al te slapen, die zullen zich wel kostelijk geamuseerd hebben dan :p

Nu was er ook niet echt veel loos, zelfs in de strawberry tree, the place to be zoals me verteld was, was het gewoon gezellig druk en niet overvol. Om 12 uur was er geen countdown of niks, geen vuurwerk en geen massaal zalig nieuwjaar gewens, bijna alsof er niks gebeurd was.

We hebben het dan ook niet mega laat gemaakt, rond 2 uur vonden we het wel weer welletjes :p

In het hostel was intussen ook een minifeestje aan de gang, maar ook dat liep op zijn einde toen ik terug kwam en rond 3 uur was alles weer peace and quiet.

Men had me aangeraden dat als je vakantie van je vakantie nodig had, dat je dan naar Hanmer springs moest gaan. Ik vond het wel een mooi idee om het nieuwe jaar relaxed te beginnen, dus op naar Hanmer springs. Daar aangekomen kwam ik erachter dat het halve land dat ook gedacht moest hebben, want het minidorpje was afgeladen vol. Ik dan toch een stukje rust gezocht door op de camping te gaan staan ipv mijn tent bij een hostel op te zetten en zo toch nog een beetje rust gevonden.

Daar een beetje gewandeld en fijn boekje gelezen, de 2de dag wat meer gewandeld en daarna heerlijk gerelaxed in de mineraalbaden, dat was het enige bijzondere dat dat dorpje had: een gigantisch groot complex met talloze baden van allerlei types. Dus urenlang gespendeerd aan het testen van alle baden :)

Teruggekomen op de camping bleek dat mijn tent weggewaaid was, maar de buren hadden 'm alweer netjes op de plaats gezet. Probleem is dat ze hier nogal gekke ideen hebben over welke plekken geschikt zijn om een tent op te zetten. Deze keer ook weer had ik een plek toegewezen gekregen waar na 3 cm onder de grond een grote steenlaag zit, dus daar kwam ik met mijn haringen niet doorheen en kon de tent dus niet fatsoenlijk vastzetten. Maar gelukkig let iedereen hier goed op elkaar en was er verder geen schade :)

Nelson lakes en Nelson

Vorige week allereerst naar het binnenland gereden, het Nelson lakes national park. Daar regende het heel erg hard, dus ik zag maar af van mijn plan om te kamperen en ging op zoek naar onderdak. Dat was nog niet zo eenvoudig, want de lonely planet liet me totaal in de steek voor goedkooponderdak en mijn BBHboekje en mijn holidayparkboekje hadden ook niks te melden. In St. Arnoud, het enige redelijke dorp in die regio (naja, ze hebben daar 1 general store en that's it) was nergens een hostel te vinden, maar in het informatiecetrum van het park zelf vond ik 1 flyer van iets wat dan leek op een backpackersverblijf. Dit lag 30 km verderop in een dorpje van maar liefst 8 inwoners, dus ik dat maar eens gaan checken.

Hier aangekomen bleek het een boerderij te zijn en ik was de enigste gast, dus ik mocht gewoon in huis komen slapen en rondhangen. De boer was blij met gezelschap, dus die vertelde honderduit en nam me mee op zijn dagelijkse bezigheden zoals honden uitlaten en possumvallen controleren. Veel meer had ie ook niet op het programma staan in de zomermaanden, 's winters was ie drukker met de koeien voeren enzo, maar die konden zich nu zelf redden. Zijn vrouw werkte in de stad, dus die was de hele dag pleite.

Verder heb ik tussen de buien door toch nog een paar mooie wandelingen kunnen maken rond de meren. Aangezien de regen een beetje in die buurt bleef hangen en ik op tv zag dat het verderop in het land wel al was opgeklaard besloot ik na een paar dagen toch verder te rijden en niet daar te blijven voor de kerst.

Dus verder richting Nelson, de stad met de meeste zonuren op dit eiland. Hier was het weer idd een stuk beter. Verder zijn er zo veel dingen te doen dat het moeilijk is om te kiezen wat dan. Mijn oog viel op paragliding, maar dat is tot nu toe nog niet gelukt ivm te sterke wind. Met een beetje geluk kunnen we vanmiddag gaan, maar zoals alle andere keren dat ik belde is het nog niet zeker en moeten we afwachten wat het weer doet.

Verder probeer ik nog een tripje naar het abel tasman park te boeken. Hierheen gaan legio van georganiseerde tripjes en je kunt uiteraard ook op eigen houtje gaan. Aangezien de keuze uit alle mogelijkheden nogal moeilijk is, heb ik afgelopen dagen de andere gasten in het hostel uitgehoord over wat hun gedaan hebben en de beste verhalen komen over het gecombineerde tripje halve dag kajaken en halve dag zeilen, dus ik denk dat ik die ga boeken.

Afgelopen dagen wel een paar wandelingen gemaakt langs de rivier en naar het centrum van Nieuw zeeland. Centrum van Nieuw zeeland was niet echt spectaculair, je loopt een berg op en daar ligt dan een plaatje in de grond dat dat het centrale punt van Nieuw zeeland is. Wel mooi uitzicht uiteraard, zoals op alle bergen.

Gisteren was het kerst, voor jullie vandaag nog :p

Het was een mooie, warme wolkenloze dag hier. In het hostel was een bbq, het hostel verzorgde het vlees en wij moesten dan salades en nagerechtjes maken. Sommigen mensen waren er de halve dag zoet mee om lekkere dingen te bereiden en anderen zetten gewoon een bakje chips of nootjes neer. Ik had er ook niet echt over nagedacht wat dan klaar te maken voor ze, dus even de koelkast nagespeurd naar dingen die van mij waren en uiteindelijk wat groenten gevonden om toch een prakkie van te kunnen maken.

Een paar mensen hadden wat instantsneeuw gekocht, een pakje waar je water bij moet gooien en dan heb je heel even een sneeuwachtig iets, dus toch een beetje sneeuw met de kerst.

Al met al wel een gezellige dag, al kwam het kerstgevoel toch niet echt opzetten.

Picton en Kaikoura

Zo, toch maar weer eens tijd maken voor een nieuw verhaaltje :p

Na New plymouth snel doorgereden naar Wellington. Maandag op de boot, helaas niet zo'n goed weer, dus weinig kunnen genieten van de mooie uitzichten die de overtocht met zich meebracht.

In Picton was het weer weer een beetje opgeklaard. Daar een leuk hostelletje opgezocht. Ik vroeg me af waarom ze the jugglers rest heette, maar daar kwam ik snel genoeg achter. Er waren genoeg speeltjes om een circus mee te voorzien en iedereen was druk met jongeleren, poi, hoelahoepen, eenwielers rijden en koorddansen. Er waren ook mensen die dit min of meer op profesionele basis deden en gratis lessen gaven om technieken onder de knie te krijgen. Dus daar maar eens meegedaan in een poiklasje. Het is toch een hele kunst om de poi's netjes zwierig in de lucht te houden zonder dat ze tegen elkaar crashen of tegen jezelf aan botsen, maar met een beetje oefening is het wel te doen :p

Verder was het een beetje een hippiecommunitie, allemaal mensen die in geen jaren thuis geweest waren en hun kleren en sieraden zelf in elkaar geflanst hadden, grotendeels vegetariers en geinteresseerd in allerlei spirituele zaken.

Al met al heb ik me kostelijk geamuseerd met dit clubje, mss dat ik hierheen weer terug ga met de feestdagen.

Verder was er niet zo veel te doen in het dorp, het is echt een dorpje waar iedereen aankomt met de boot en snel doortrekt naar de rest van het eiland. Wel liggen er een hoop schipwrakken op de zeebodem, dus ik kon het niet laten om me een duiktochtje te boeken.

Het eerste wrak mochten we alleen omheen zwemmen, het was wel mooi volgegroeid met rif en veel vissen erin en eronder en het hoogtepunt was dan de prachtig volgegroede pleepot op het bovendek. Onderweg kwam een groep dolfijnen ons de goeiedag zeggen, die vonden het wel grappig om met onze boot mee te zwemmen voor een stuk. In de middagpauze kregen we leker gebraden schelpen te eten, een heel stuk lekkerder dan de mosselen die bij ons zo populair zijn. Het 2de wrak mochten we ook in zwemmen en dan weer door een redelijk smal gat naar buiten, eerste keer voor mij dat ik zo'n kunstje mocht uithalen, maar het ging gelukkig goed.

Verder nog een kustwandeling gemaakt en de rest van de dagen in dat dorp hoofdzakelijk rondgehangen met de andere hostelgasten.

Vrijdags toch maar eens verder gereden naar Kaikoura. Het was nog steeds regenweer, het blijft hier ook niet al te best tot en met dinsdag als we de weersvoorspellingen moeten geloven, maar goed, ik had gehoord dat Kaikoura meestal iets beter bedeeld wordt, dus daar mijn kansen maar eens gaan wagen. Hier regende het in ieder geval iets minder hard en in de namiddag was het zelfs droog.

Meteen maar de kans waargenomen om de kustwandeling te doen, met prachtige uitzichten en veel plekken waar zeehondjes lagen uit te rusten.

Zaterdags was het opeens stralend weer, dus een tochtje geboekt om met de zeehondjes te gaan zwemmen. Hier heb je een legio aan activiteiten, wel allemaal met de voorwaarde van mooi weer. Aangezien dit 1 van de 2 plekken in het land is waar je met zeehondjes kunt zwemmen en er tig plekken zijn waar je met dolfijnen kunt zwemmen koos ik voor de zeehondjes. Op de boot kwam ik de eerste limburger tegen sinds dat ik begonnen ben aan de reis, een vrouwtje uit Beek. Het was wel weer even wennen om gewoon plat te kunnen praten na maandenlang duits en engels :p

Aangekomen bij de zeehondjes snorkeluitrusting aan en het water in. De zeehondjes lagen te luieren, maar ze kwamen al snel kijken wat daar voor gekke vissen in het water lagen te spartelen. Soms probeerden ze ons uit te lokken door op ons af te zwemmen en dan onder ons door te duiken. Af en toe leek het net of ze tegen je aan kwamen zwemmen en als je dacht dat een botsing met deze 200 kilo zware beesten niet meer te voorkomen was doken ze razendsnel onder je door of schoten ze langs je door. 2 mannetjes gaven een show af door wat met elkaar te stoeien. Al met al wel een grappige ervaring :)

Gisterenhad ik een walvistour geboekt, maar het weer was weer slechter geworden. Het regende weer en er was een sterke wind gekomen. De boot vertrok toch, maar na een uur op het water kregen we het sein dat we terug moesten komen. Intussen waren er hele hoge golven en veel mensen werden zeeziek. Ikke niet, want ik had preventief al een pilleke ingenomen, Wendy en zee zijn niet zulke goede combinatie :p

Wel voeren we nog naar een groep van ongeveer 200 dolfijnen, overal waar je keek waren dolfijnen. Ze waren gekke capriolen uit aan het halen alsof ze ons wilde uitnodigen om te komen spelen. Helaas was het water iets te wild voor ons en hadden we geen snorkelspullen bij ons, dus konden we niet op de uitnodiging in gaan.

Onderweg nog een boel albatrossen gezien, hele grote zeevogels en bij aankomst op land bleek dat we 100% van ons geld terugkregen, dus dat was dan toch prachtig gratis boottochtje wat we gehad hadden :)

Op de boot was ik een fransoos tegengekomen en aangezien we toch geen plannen hadden voor die dag buiten de walvissen die we niet konden zien maar een nieuw plan geimproviseerd. Onderweg naar Kaikoura was ik een plek tegengekomen waar de ouders zeehond de baby's dropten als ze jagen gingen. Die werden dan bij een waterval neergezet om samen te spelen totdat de ouders terugkwamen. Dus daar zijn we dan maar heengereden in de hoop dat de oudjes jagen waren, maar helaas lag de hele kolonie nog lekker te luieren op het strand, dus geen spelende bayzeehondjes.

Verder waren er niet zo heel veel activiteiten om een halve middag mee te spenderen en aangezien je eigenlijk Nieuw zeeland niet kunt verlaten zonder een schapenactiviteit zijn we maar naar een schaapscheershow gegaan :p

De boer wist zijn verhaal over schapen humoristisch te brengen, liet de kids uit de groep de lammetjes en een ram voeren en deed het rustig aan met scheren (3 minuten ipv de 35 seconden die de recordhouder doet). Verder nog een heel verhaal over wol en toen kwamen we als schapenexperts weer naar buiten :p

Tja, en nu hopen dat het weer wat beter wordt, want vandaag trek ik eens wat het binnenland in en het schijnt dat de kans op regen daar redelijk groot is ;)

Terug richting Wellington

Nou, toch maar eens wat sneller reizen dan :p

Alle dingen die interessant lijken gewoon overslaan en karren maar. De eerste avond eindigde ik in Tauranga. Verder niks bezichtigd ofzo, gewoon een leuke camping met hotpool uitgezocht en lekker gerelaxt in het water. Veel mensen waren er niet, alleen een frans gezinnetje waarvan alleen het dochtertje van 10 een paar woorden engels kon. De rest verwachtten blijkbaar dat iedereen op de wereld ook gewoon frans kon praten, daar wens ik ze veel succes mee hier in kiwiland :p

De dag erna even een kleine detour gemaakt langs Tuakau, want daar zou nog een oude schoolvriend van mijn schoonpa wonen. Met alleen een papiertje met naam en woonplaats ging ik op zoek. De eerste persoon die ik tegenkwam in het dorp leek me echt typisch een nederlander, maar goed, de kans dat het toevallig ook diegenen is die je zoekt is natuurlijk uiterst klein. Dus eerst maar het postkantoor binnen om te vragen of ze toevallig een adres hadden. De medewerker daar wees naar die man die ik eerder gezien had, die zo nederlands uitzag in mijn ogen. Dat was 'm dus toch.

Dus ik kan nu een carriere als prive-detective starten, het gaat me goed af. Voor verdere verzoekjes bel 0800-wendy :p

Cor (die nederlander) nodigde me uit om even mee te komen naar zijn huis, een alleraardigst optrekje met prachtig uitzicht over de bergen en na een paar uurtjes en een lunch ben ik weer verder op pad gegaan. Hij en zijn vrouw raadde me aan om nog even een klein detourtje door de New plymouth regio te maken, dus ging ik die kant op.

Die avond geraakte ik nog tot Waitomo caves, dat was een hele trip. De volgende morgen even een tourtje door de grotten gedaan. Die zaten vol met gloeiwormen en die sponnen draadjes die als kleine parelkettingkjes in de grotten hingen, heel mooi om te zien.

Daarna meteen doorgegaan naar New plymouth. Hier even in het informatiecentrum rondgeneust wat er zoals te doen is en mijn oog viel op een leuke 2-3 daagse wandeling rond mt Taranaki. Deze berg had de strijd om het hart van mt Pihanga verloren van mt. Tongariro volgens de oude maorilegende en was daarom verbannen naar de westkust. Aangezien ik mt. Tongariro al vereerd had met een wandeling, vond ik dat de verliezer, mt. Taranaki ook wel een wandeling verdiend had.

Donderdagmorgen begon ik aan de wandeling. Het was ongeveer 7 uur per dag wandelen als je het in 2 dagen deed, dus maar een beetje op tijd op pad. Delen van de route waren echt keurig gemaakt, maar er waren ook delen die best lijp waren, langs een stijle helling op met los zand en grote rotsblokken die los lagen en naar beneden denderde als je er houvast aan probeerde te zoeken. Over riviertjes heenhopsen en klimmen over modderige paadjes. En allemaal met je rugzak volgeladen voor 2 dagen eten en drinken en slaapspullen, viel al met al toch niet mee. Maar goed, gelukkig ben ik toch al redelijk wat gewend, dus zonder ongelukken bij het hutje aangekomen waar ik kon overnachten. hier was helemaal niks, een kachel die alleen aan mocht in de wintermaanden en 4 4-persoonsbedden. Een paar uur later kwamen nog 2 zwitserse meisjes aan en dat waren dan alle mensen die die route hadden gewaagd die dag.

De 2de dag was het weer 7 uur wandelen, weer tigduizend trapjes op en leipe klauterpartijen, maar nu met het voordeel dat het rugzakje al ver leeggevreten was en dus iets lichtere bepakking :p

Maar aan het einde van de wandeling raakte de energie toch langzaam op en was uiteindelijk blij om mijn autootje weer te zien. Zeker om te zien dat ie er nog steeds was, want uiteraard was er geen bewaakte parkeerplaats en moest je maar op hoop van zegen beginnen aan zo'n toch. Maar goed, daarvoor heb ik ook gewoon een standaard autootje gekocht, hij valt niet op en ziet er niet uit als een backpackersauto. En alles van waarde had ik achtergelaten op de camping in New plymouth, mocht iemand toch op het idee komen om hem te stelen.

Terug op de camping kreeg ik weer netjes mijn spullen terug en kon ik mijn tentje weer opbouwen. Ik was nog niet goed en wel klaar en toen stonden de overbuurtjes al naast me, of ik zin had om bij hun te komen buurten. Hun hadden een grote touringcar ingericht als huisje en waren al 6 jaar rond aan het trekken. Het was een ouder stelletje dat met pensioen was en alles verkocht hadden om deze bus van te kopen en zo hun oude dag te slijten, zeker geen slechte levensstijl.

Ze nodigden me uit voor het eten en de rest van de avond en dat liet ik me uiteraard niet aan mijn neus voorbij gaan. Erg veel zin om te koken had ik niet na die wandeling, maar honger wel genoeg. Hun gingen binnenkort ook naar het zuid-eiland en ze zouden het erg leuk vinden als ik ze eens zou mailen en dat we weer eens konden buurten in het zuiden. Echt een leuk stelletje die 2 :)

Na goed, en nu nog 350 km te gaan tot Wellington de komende 2 dagen, dus maar weer wat door karren dan :p

De rest van de East cape

Nou, hehe, het lijkt weer een beetje op de bewoonde wereld hier.

De East cape is redelijk dunbevolkt en de voorzieningen zijn er niet echt helemaal op orde. Hier en daar een primitief supermarktje waar wat oeroud voedsel te koop is, om de 200 km een tankstation, mobiel telefoonnetwerk wat het maar heel af en toe doet als je geluk hebt, internet dat trager is dan een slak (als er al internet is). Verder een hoop mooie baaien en bergen, een heleboel vissen en vogels en een stel mini-dorpjes, waarbij elk dorpje eigenlijk gewoon 1 familie is, er wonen weinig niet-bloedverwanten.

Het was wel prachtig om er te rijden, al was het wel oppassen geblazen aangezien en vaak stukken weg weggespoeld waren door de regen of er een groot rotsblok op stukgeslagen was. Maar buiten dit soort kleinigheidjes was het supermooi. Helaas ook supersmal, want veel foto's kunnen maken heb ik niet, veel mogelijkheden om langs de kant te gaan staan waren er niet.

Ik ben een paar dagen bij die ene Maorifamilie gebleven, in Te araroa. Gewoon een beetje relaxen, wat bouwen aan de veranda, varkentje vangen, spinnen zoeken, vissen....

Bij het bouwen aan de veranda hielp zelfs omaatje van 81 mee. Ze was grote spijkers van 10 cm lang in de balken aan het slaan, met een grote lach op haar gezicht, ze vond het prachtig om mee te bouwen. Schijnbaar heeft ze het huis naast dat huis ook zelf gebouwd, ze was tevens ook de enige met verstand van zaken bij de bouw, want de rest deed allemaal braaf wat oma zei. Verder had ze een jong varkentje wat ze kado deed aan haar dochter. Die gingen we dus even met 4 man sterk vangen :p Het ging vrij proffesioneel, 3 drijvers en eentje die het diertje in een zak stopte en in de auto laadde. Varkentje vond het niet leuk, maar hij had zich al snel geinstalleerd in zijn nieuwe domein nadat ie uit de zak gelaten werd.

Irene, de dochter van de eigenares van het hostel bood ons aan om ons mee vissen te nemen. Dit leek ons wel leuk. Eerst een paar lessen op het gazon genomen, waarbij ik een mooie boom gevangen had en toen op naar de zee. Na een paar minuten hadden we al een mooie Kahawai te pakken. Alleen hadden we geen les gekregen in wat te doen met een vis, dus tja, hoe krijg je zo'n beestje nu dood :p

De dames waren inventief en zochten een mooie grote steen om het dierke op te leggen en een andere steen om hem de hersenen mee in te slaan. Na 2 flinke klappen bleef ie stil liggen, dus dat hadden we dan toch vrij professioneel voor elkaar gekregen.

Het klaarmaken hebben we dan toch maar aan de Maoridames overgelaten, we hadden allang door dat die een heel stuk beter weten hoe een vis te bereiden dan wij westerse dames.

De dag erna zijn we naar de east cape vuurtoren gereden, de grote bezienswaardigheid van die regio. Al toerend onze weg erheen gebaand tussen alle koeien die op de weg stonden en toen de 600 trapjes omhoog naar de toren. Onderweg kwamen we de andere gast (de enige andere gast) van het hostel tegen, die de namiddag ervoor was gearriveerd.

Dat was een ecoloog die op zoek was naar een bepaalde spin, die alleen maar hier zou voorkomen. Hij verbracht zijn hele dag met door het bos struinen en takken en stenen optillen in de hoop dat hij de spin zou vinden. Wij vonden het toch leuker om wat te luieren bij de vuurtoren, dus dat deden we ook. Daarna weer terug naar het hostel om daar verder te luieren en tegen de avond was spiderman ook weer terug. Maar hij was nog niet klaar, hij wilde nog een stuk bos afzoeken en vroeg of we mee wilden helpen.

Vera had er niet zo'n trek in, maar ik vond het wel grappig om eventjes met zo'n gekke spinnemeneer op pad te gaan. Dus het bos in en elk spinnetje voor zijn neus gehouden zo van: ' is dit 'm ?' :p Maar het waren steeds de verkeerde, dus uiteindelijk een paar spinnevallen gezet en terug naar het hostel.

Intussen vond ik dat ik lang genoeg geluierd had op die plek en weer verder gereden. Zo nu en dan eventje gestopt om van het uitzicht te genieten en uiteindelijk dan aangekomen bij de volgende halte voor de nacht, Maraehako bay. Hier lag ook een allerschattigste backpackers, een backpackers resort zelfs met een bordje erbij: welcome to paradise.

Het zag er ook werkelijk paradijselijk uit. Recht aan een baai , een grote cristmastree ervoor en de bouwstijl van het huisje zelf deed me nog het meest denken aan een gigantische boomhut. Ik zette snel mijn tentje op, tussen de boom en het water in zodat ik zodra ik mijn tentdeur opendeed meteen prachtig uitzicht had op de zee. Op dat moment leek dat nog een prachtig idee :p

Ik was nog niet goed en wel klaar en toen werd de boot gestart, of ik zin had om mee te gaan vissen. Achja, zo vaak krijg je geen gratis vistripjes aangeboden, dus snel de boot op geklauterd, nog net het bewustzijn gehad om mijn fototoestel uit mijn tent te grissen en op naar de zee. De eigenaar van het hostel had al aas uitgezet. Hij had een lange lijn van 40 meter laten zakken met een stuk of 50 haken eraan met aas en dat hoefde ie alleen nog maar omhoog te takelen. De lijn was gevuld met zeker 10 grote snappers en nog een paar kleintjes. Dit noemde ie een slechte vangst, blijkbaar is het normaal meer :p

Die avond werd dus een feestmaal met veel vis, een ketel met gekookte vissenkoppen, wat gerookte vis en wat visfilet. Na het feestmaal werd het vuur aangestoken en gingeneen aantalgasten en de eigenaar (Pihi) gezellig rond het vuur klessebessen. Maar niet voor lang, want we hoorden possums in de boom. Pihi had het blijkbaar niet op die beestjes, want meteen werd een grote lamp gehaald en ging ie er met stokken op gooien. Daarbij keek ie echt niet waarheen hij gooide, want een aantal knalden op de auto's en er vlogen er ook heel wat richting mijn tentje. Ik hem er even op attent gemaakt dat mijn tentje niet stok-proof was en toen werd het iets voorzichtiger richting mijn tentje, maar nog steeds veels te dichtbij voor mijn idee. Mijn auto stond gelukkig een heel stuk van het gebeuren af, dus het waren allemaal auto's van andere mensen, die wss al lagen te slapen die geraakt werden.

Gelukkig was mijn tentje nog heel en kon ik fijn gaan slapen nadat hij uitgegooid was. De possums waren uiteraard niet geraakt, ik had het idee dat ze het wel grappig vonden, want ze bleven doodrustig een beetje knabbelen op de blaadjes van de boom, er was niet bepaald paniek onder de beestjes.

De volgende dag ben ik even bij de buren langsgegaan, die deden horsetreks. Ze hadden mooie rustige paarden, dus ideaal voor mij. We zijn een uurtje gaan rijden door de velden, door riviertjes heen en bergjes op. Wel allemaal rustig aan, want dat moet ik allemaal nog een beetje leren :p Verder wat gekajakt in de baai, kajaks kon je gratis nemen bij het hostel, dus waarom ook niet.

Pihi had me gevraagt of ik wat wilde WWOOFen aangezien het erg druk zou worden in het weekend. Aangezien ik het wel een mooie plek vond had ik daarmee ingestemd en hoefde ik niet meer te betalen om er te blijven en kreeg al het eten wat ik wilde. Dus het hele weekend daar wat de kamers opgeruimd van mensen die weer verder trokken enzo, paar uurtjes per dag wat werken en voor de rest luieren.

De dolfijnen kwamen ook een keertje op bezoek, zwommen even de baai in en dan weer terug naar de zee. Verder was het heerlijk rustig, totdat de bus van Straytours kwam. Die zat volgeladen met allemaal jonge europeanen.

Maar goed, gedaan met de rust van de east cape voor deze avond, opeens alles volgeladen met jonge guppies. Het leverde in ieder geval wel weer een feestmaal op, aangezien hier alles uit de kast gehaald wordt voor Stray (de belangrijkste bron van inkomsten voor de mensen die hier in de toeristenbranche werken). dit keer geen vissenkoppen, maar kreeft en vis die netjes gepresenteerd werd.

De volgende morgen vertrok de bus alweer lekker op tijd, dus toen was de rust weer terug. Verder hadden we een groep doktors van het ziekenhuis in Gisborne in het hostel en nog een paar losse gasten, maar allemaal wat rustigere en relaxte mensen die hier ook waren voor de rust.

Dus de rest van het weekend heerlijk genoten van de rust en zo nu en dan een beetje gewerkt.'s Avonds kwamen de possums weer terug, maar dit keer was Pihi beter voorbereid. Hij had zich een jachtgeweer geleend en nu was het toch snel gedaan met de possum. Nadat de eerste dood was, waren deandere 3 opeens foetsie (die beesten zijn ook niet achterlijk natuurlijk). Nadeel was alleen dat die ene die wel dood was, op mijn tent gevallen was en dat mijn hele tent van boven totbeneden onder het bloed zat. Verder alleen een heel klein scheurtje van waar ie nog netmet een klauw het zeil geraakt had, maar da'svrij minimaal, dat is goed te plakken.

Vanmorgen dan het bloed van mijn tent gewassen en weer vertrokken. Ik was nog niet goed en wel weg en toen was mijn band plat. Gelukkig zat ik nog op de zandweg die terugliep naar de snelweg toe, dus ik reed nog langzaam en kon nog rustig een veilig plekje zoeken om die te verwisselen. Geluk bij een ongeluk had daar een man problemen met zijn traktor en die was bereid om me een handje te helpen met de nieuwe band erop leggen, dat gaat een stuk sneller dan wanneer ik me dat helemaal alleen moest uitzoeken.

De eerste garage lag in Opotiki, dus daarheen gereden en daar viel de band nog te plakken, dus was ik lekker goedkoop weer klaar met dat gebeuren. Hier is ook tevens weer telefoonnetwerk, internet en winkels, dus nu ben ik echt weer terug in de wereld :p

Maar goed, komende week wordt veel rijden, de 13de vertrekt de veerboot naar het zuid-eiland vanuit Wellington, dus nu is het even uit met het geluier :(

Op naar de East Cape

Nou, de regen bleef een streep door mijn plannen zetten en een flinke dikke.

Ik had van alle activiteiten in de omgeving van Napier natuurlijk weer die uit weten te zoeken die niet mogelijk waren. Het was intussen opgehouden met regenen, dus ik dacht dat ik wel ergens het bos in zou kunnen. Ik had een erg mooi bos gezien 80 km verderop, onderdeel van het national heritage gebeuren, dus dat wilde ik wel zien. Ik daarheen gereden over een kronkelige snelweg, waardoor het dik een uur duurde voordat ik daar was, zoals gebruikelijk was de weg het bos in weer een bagger zandpaadje, maar pech voor mij, de kuilen erin waren zo groot dat er nu mega plassen met water waren. Ik een grote steen gezocht en in zo'n plas gegooid, steen ploensj, niks meer van te zien... nou, zo in the middle of nowhere ga ik het risico niet aan om te zien of de auto het wel toevallig red om aan de overkant van zo'n plas te komen, dus dan maar weer terug naar Napier. Na een wandeling in dat bos had ik me gedacht om lekker op een DOC campsite te gaan, waar een aantal hotpools waren, midden in een ander bos. Ik dus op naar dat bos, alweer 30 km in een richting die niet op de route lag, maar goed, het leek me een ideale overnachtingsplek. Na 30 km over een uiterst smal weggetje en dan nog 10 over een gravelroad gehobbeld te hebben, kwam ik bij een riviertje dat over de weg heen stroomde. Ook hier stond weer een paaltje om aan te geven wanneer je er niet doorheen moest rijden. Het water was nog op geruime afstand van het paaltje, dus ik voorzichtig door de rivier heen gereden. Er kwam wel een hoop stoom uit de auto, maar hopelijk was dat alleen doordat de warme motor afkoelde door het koude water :s

Even verderop weer een mega modderpoel. Ik weer het ding van alle kanten bekeken, een grote steen uitgezocht en die was weer verdwenen onder water. Dus tja, dan toch maar weer terug. Intussen was het alweer namiddag en ik was nog geen stap verder gekomen en intussen chagarijnig doordat al mijn plannen in het water vielen, dus maar weer terug naar Napier. Weer inchecken in hetzelfde hostel vond ik ook een beetje dom, dus maar een krakkemikerige campsite vlak buiten de stad opgezocht.

Hier werd ik verwelkomt door een meiske van ongeveer 5 jaar en een man in een witte jurk.

Het meiske was niet meer bij me weg te slaan de hele avond, blijkbaar was tent opzetten en eten koken toch wel errug interessant. Om rustig even lekker een boekje te lezen na deze baaldag ging dus niet lukken, dus heb me dan maar bezig gehouden met de belevingswereld van een 5jarige totdat het kinderbedtijd was. Op zich ook een interessante ervaring aangezien ik totaal geen idee heb hoe met kinderen om te gaan :p

De volgende dag verder naar Gisborne, ik had iets gelezen over zwemmen met haaien ed, dus wilde daar wel wat meer informatie over. Vanuit Gisborne werd ik verder verwezen naar Tatapouri, een klein dorpje verderop. Hier aangekomen bleek het echt mini-mini te zijn, er was alleen een primitieve camping en dan het bedrijf wat zwemmen met haaien deed, zo'n luxe zoals mobiel netwerk of supermarkt was nergens te bekennen.

Het zwemmen met haaien ging helaas ook niet door, het waaide te hard om met zo'n kooi naar beneden te gaan, maar ik mocht wel pijlstaartroggen voeren. Dit leek me ook wel leuk, dus meteen het waterpak aangetrokken en op naar de stingrays, hiervoor moesten we ongeveer 50 meter de zee in lopen. De stingrays waren al gelokt met een emmertje vis met gaatjes in de deksel. De tour werd gedaan door een nederlandse jongen en ik was de enige toerist, dus we konden de tour lekker in het nederlands doen. Blijkbaar vinden stingrays het ook leuk om geaaid te worden, dus we hebben ze lekker aan het neusje gekriebeld en wat stukjes vis uit onze hand laten eten. Verder zwommen nog wat kingvissen rond (hele grote van rond de 50 kilo). Al met al toch een erg leuk tussendoortje om deze ervaring even mee te pikken :)

Daarna even terug naar Gisborne om wat in te kopen en voor de laatste keer even de mail te checken, want hier in het eastland zijn totaal geen internetmogelijkheden, tenzij een van de bewoners van dit gebied je even op hun privecomputer laat.

De volgende dag weer een stukje omhoog gereden, verder the middle of nowhere in. Onderweg een mooie wandeling gedaan bij the cook's cove, die route ging dwars door de weien met schapen en koeien heen en in de namiddag kwam ik dan aan in Tokomaru bay. Hier was eigenlijk helemaal niets, behalve een allerschattigs hostelletje. Hier ingecheckt en mijn tentje ergens boven op de heuvel bij het hostel opgezet. 's avonds ging de kachel aan en iedereen ging gezellig spelletjes samen spelen of gewoon wat bebbelen. Het was echt een heel klein hostelletje, uitgeboekt passen er ongeveer 12 mensen in en nu waren er maar 8.

Hier ging alles heel vriendschappelijk (andere hostels ook wel, maar niet zo extreem als hier), er werd een grote kom chocolademousse gemaakt voor iedereen, eten werd in 2 groepen gekookt en alles werd gedeeld met andere mensen. 's avonds werd er zelfs een kruikje voor me klaargelegd, omdat ze dachten dat ik het mss koud zou krijgen in mijn tentje en een grote zaklamp. Niet dat dat nodig was, maar wel enorm lief dat ze aan zulke dingen denken.

De volgende dag zag ik in het dorp een busje dat me erg bekend voorkwam en daar zat een jongen in die precies leek op Thijs, de nederlander waar we in Corromandeltown zo lang mee hebben opgetrokken. Ik dacht dat de kans dat we weer precies op dezelfde plek zouden stranden voor de zoveelste keer en dan in zo'n dorpje waar totaal niks loos is wel ongeveer 1 op een miljoen zou zijn, maar jawel hoor, hij en Laur hadden uitgerekend dit minidorpje uitgekozen om even te gaan WWOOFen. Weer even gezellig bijgeklets en blijkbaar waren ze ook van plan rond dezelfde datum dat ik mijn boot al geboekt had, ook naar het zuid-eiland te gaan, dus wss gaan we daar wel weer elkaar achterna rijden ofzo :p

Die middag met een zwitsers vrouwtje, Vera naar de hotpool gegaan een dorpje verderop. Dit zou de beste hotpool van heel het land zijn, dus nu ben ik toch wel echt blakend gezond. In het hostel ook geruime tijd met Vera opgetrokken en zij was hier maar voor 3 weken, een zakenvrouw die er dringend even tussenuit moest en zij wilde graag nog ietsjes verder noordwaarts trekken voor een paar dagen. Dit was maar 26 km vandaan van waar ik heen wilde en we konden erg goed opschieten met elkaar, dus ik bood ze aan om ze er heen te brengen, aangezien ze geen vervoer had.

Ze had zich een homestay geregeld bij een Maorifamilie in Te araroa. Dit leek me ook erg leuk, maar ik had een stukje terug een dorp gevonden waar je paardrijles kon krijgen en een leuke horsetrekking langs het strand. Dus nadat ik haar er had afgeleverd wou ik me eigenlijk op weg begeven naar die regio om dan mss later weer terug te keren naar deze boerderij.

Maar de familie wilde dolgraag dat ik bleef en eigenlijk wilde ik ook wel blijven. Ze toverden zelfs meteen een paard tevoorschijn, om me maar te overtuigen dat ik nu moest blijven.

Even een stukje gereden op het paard, maar het dier zweette nogal en ik wilde haar niet te zeer belasten in de warme zon, dus na een half uurtje vond ik het wel welletjes. Had op zich wel zin om haar mee te nemen naar het strand ofzo, maar voelde me nog niet vertrouwd genoeg om met haar van het terrein af te gaan en had het idee dat het niet goed voor haar was om zich in te spannen in die hitte (als de zon schijnt, dan fik je meteen helemaal weg hier). Dus dan maar een andere activiteit zoeken.

Heb me even verdiept in het tasjesvlechten, Vera was er heel bedreven in, maar dit was toch niet echt iets voor mij, ik heb vrij weinig met tasjes in het algemeen, dus om er eentje te vlechten stond toch al niet op mijn verlanglijstje.

De familie was druk met een veranda bouwen, dat was meer iets voor mij, dus ik heb even toegekeken en daar bij ingesprongen, wat ze ook erg op prijs stelde. Vera kwam ook even een handje mee helpen en ik heb haar meegeholpen om voor de familie een grote kom chocolade mousse te maken.

's Avonds hebben we een kampvuurtje gemaakt en samen gezeten met de familie en veel geleerd over de sterren, de beschermgeesten, de inheemse plantenende denkwijze van de Maori's. Ze beschouwden ons meteen als familie, ze zeiden dat ze meteen een goed gevoel hadden over Vera en mij en dat ze daarom ook niet wilden dat ik alweer zou gaan, mijn plaats was blijkbaar hier en nu.

De boerderij zelf stond eerst in Gisborne, maar ze hebben het in stukken gesneden en verplaatst naar hier. Het is blijkbaar de gewoonte om een huis te kopen en dan vervolgens dat op de lokatie te zetten waar je het wil hebben, erg appart :p

Het is niet officieel een WWOOFfarm of een hostel, ze zijn pas net begonnen en hebben nog nauwelijks gasten gehad, het enige wat ze hebben aan reclame is de omringende hostels die geschikte gasten doorsturen naar hier, dus dit adres is nog echt heel puur en ontoeristisch, echt een eer om dit te mogen meemaken :)