Op naar Wellington en weer snel weg

De weg naar Rivendell, oftewel Upper hut was lang, kronkelig en erg smal. De kiwi's reden er vol gas doorheen, ook al pasten er echt geen 2 auto's naast elkaar en zag je de tegenliggers totaal niet aankomen door alle bochten. Dus wij gingen maar regelmatig op de rem om te voorkomen dat we het ravijn ingeduwd werden....

Aangekomen in Upper hut was het precies 5 uur, sluitingstijd van het informatiecentrum, maar gelukkig werd dit bemand door een overenthousiaste medewerker die speciaal voor ons de deuren weer open deed nadat we vroegen waar Rivendell was. Blijkbaar had hij meegewerkt aan de film en wilde er heel graag over vertellen. Hij had zelfs de orginele ring die in een shot van de film gebruikt werd, zijn trouwring, die hij vol trots liet zien.

Hij wees ons de weg naar alle filmlokaties, blijkbaar waren er 4 in die regio, maar we waren te lui om ze allemaal te gaan zoeken, dus we gingen op naar Rivendell, waar ook een camping naast lag. We hadden in het dorp ruim de tijd genomen om te eten en boodschappen te doen waardoor het alweer donker was toen we op de camping kwamen.

De volgende morgen dan toch eindelijk naar de elfenstad toe, naja, niet dat het nog te herkennen was, de rest van het bos eromheen was mooier als het stukje waar het bordje Rivendell bij stond. Ook hierheen waren dure tours te boeken, dus maar goed dat we op eigen houtje gegaan waren...

En tja, verder geen reden tot treuzelen, dus dan toch maar naar Wellington, alledrie met frisse tegenzin. Daar aangekomen was de auto nergens loos te worden zonder een massa geld neer te tellen, dus maar even illegaal geparkeerd bij het hostel en daar gevraagd voor budgetopties. Voor deze ene keer waren we ergens te vroeg blijkbaar, want een uurtje later scheen je daar gratis te mogen parkeren, althans in het weekend dan. Dus dan maar even rondjes rijden totdat het 4 uur was, de tijd dat de auto er geparkeerd mocht worden.

Precies 1 over 4 kwam er een plekje vrij vlak bij het hostel en ik snel de auto erin gezet. Toen ik terug kwam om er nog wat spullen uit te halen stond een jappannertje te wijzen en probeerde me aan het verstand te brengen dat mijn auto met de neus de verkeerde kant op stond, dus ik moest mijn plekje weer snel verlaten, wilde ik geen boete krijgen. Dus maar even illegaal gedraaid waar het ook niet mocht, om mijn plekje niet uit het oog te verliezen en 'm dit keer met de neus de goeie kant op erin gepropt. Was zo'n leuke parkeerplek midden op een helling met 5 cm speling aan iedere kant, dus ik was best trots dat het me tot 2 keer toe gelukt was om 'm zonder botsingen erin te krijgen.

Maar de goden voor een 3de keer verzoeken begon ik toch maar niet aan, dus de rest van het verblijf in Wellington was het iedereen verboden om met het ding te gaan rijden, dan maar overal naar toe lopen :p

Intussen was ik best wel gaar van het stadverkeer en toen de hele bubs die we in het hostel hadden leren kennen op stap ging, ben ik lekker rustig wat gaan lezen en op tijd naar bed, was wel weer even klaar met alle drukte.

's Morgens even boodschappen gaan doen, alweer mijn 2de boete van de politie uitgeprint (die weten me wel te vinden hier blijkbaar), alvast mijn ticket geboekt voor het veer van noord naar zuid eiland en ik was klaar voor vertrek uit de stad. De heren waren intussen net uit bed en we hadden afgesproken om nog even naar het museum te gaan samen. Johannes had niet echt zijn dag ofzo, die was de hele tijd spoorloos en zich druk aan het maken om idiote dingen.

Naja, na een tijdje wachten zijn Martin en ik dan maar gegaan, ik kon ook niet de hele dag blijven wachten, over het gebied waar ik naar toe ging hadden de lonely planet en het BBH boek niks te melden wat betreft slaapmogelijkheden, dus ik moest daarheen nog een speurtocht gaan opzetten.

Het museum was heel leuk interactief opgezet, ze hadden weer alles bij elkaar gepropt wat met Nieuw zeeland te maken had, net zoals in Auckland, alleen mooier en gratis toegangelijk.

Daarvan terug gekomen was Johannes nog steeds spoorloos, dus ben ik maar weggereden zonder afscheid te nemen. Martin overlaadde me nog met tips over de auto, hoe 'm te verzorgen en wat te doen om 'm beter verkocht te krijgen en dan toch echt maar op pad richting Cape palliser.

Dat lag echt in het niemandsland aan het einde van de wereld. Er reden bijna geen auto's, je zag alleen maar schapen en prachtige heuvels en verder niks, geen mensen te bekennen. Toen ik er bijna was reed ik langs een camping, althans er stonden 2 stacarravans, dus daar maar snel gestopt, het was de eerste die ik er gezien had en wss ook de laatste. Bij de deur hing een bordje dat je je tent mocht opzetten, als er niemand aanwezig was om je dat te verbieden en aangezien er niemand was zette ik mijn tent dus maar op. De keuken was open en er stond een grote tv in en al, maar niks van bewaking ofzo te bekennen. Ik dus lekker mijn prakkie gekookt en voor de tv opgegeten, afwas gedaan, wat gelezen en nog steeds niemand te bekennen, ook geen andere gasten.

Na goed, dan maar slapen he. Intussen was het begonnen met regenen. 's Morgens regende het nog steeds en zag er niet naar uit dat het zou ophouden. Dus was ik helemaal voor niks naar die uithoek gereden, want het enige dat daar was, was een vuurtoren waar je in kon klimmen en van daaruit heel ver kijken. Ik toch nog geprobeerd om bij die toren te komen, maar op een gegeven moment stond een bordje bij die weg: als het water tot deze paal komt, rij dan niet door het water heen. Naja, het water stond nog 2 cm van die paal af, maar ik besloot om toch maar niet te controleren of mijn auto een zwemdiploma had, want als het misging werd je regelrecht de oceaan ingespoeld en die is best wel groot en diep. Keren was ook niet echt een optie op deze weg waar anderhalve auto naast elkaar pastte, maar zo goed en kwaad als het ging toch maar gedraaid zonder de afgrond in te kukelen (jaja, ik word nog eens een echte acrobaat met die auto).

Dan maar geen vuurtoren, het zicht zal toch wel bagger geweest zijn met die regen. In de lonely plant stond nog een wandelroute in die buurt aangeprijsd naar de grote pineacles toe. Ik geen idee wat een pineacle was, die route dan maar gaan lopen om erachter te komen wat ze daar dan mee bedoelden. Ik neem aan dat het ging om de grote lemen torens, die ik tijdens de route tegenkwam. De route ging over een lemen pad heen, dat intussen een lemen rivier geworden was met alle regen en lekker glibberig. Mijn schoenen die orgineel blauw/grijs waren, daarna bruin/zwart van de modder, zijn nu weer mooi grijs/wit van de leem :)

Dat was wel weer genoeg buitenactiviteit voor deze regenachtige dag en ik vond dat ik me voor de rest van de dag mocht verstoppen in een hostel. Dat werd er eentje in Masteron, een hostel met prachtige kamers. Ieder zijn eigen bed, geen stapelbedden, stoelen en tafels op de kamer, echt luxe voor een backpackers verblijf. De 6 persoonskamer hoefde ik maar met 1 andere te delen, dus lekker rustig zo. Verder was er ook zo goed als niemand, want bij de diverse wandelingen door het hostel heen kwam ik steeds dezelfde 2 mensen tegen en tja, de moeder van de eigenaren. Die bleef aan het bebbelen over de foutieve manier van schoonmaken die de eigenaren gebruikten, ik kreeg echt medelijden met die arme mensen dat ze met zo'n moeder zaten opgescheept.

Hier fijn uitgebreid gedouched, wasje gedraaid, wat gelezen, eten gemaakt en met een van de andere gasten een film gekeken, gewoon lekker lui :)

De stad was niks bijzonders, er lag wel een groot bos achter waarin mijn kamergenoot de afgelopen 3 dagen een mooie tramproute gedaan had, maar met dit weer trekt het niet echt om dat ook te gaan doen, dus op naar het stukje van het land met de meeste zonuren, Napier.

Ook hier regent het alweer de hele dag :(

Wel even door de stad gesjouwd en wat informatie verzameld over wat hier allemaal te doen is, het is blijkbaar DE stad van de art deco. Maar goed, even zien of de weergoden een beetje meewerken, de meeste interessante activiteiten in de regio zijn uiteraard buiten ;)

alpine crossing en meer

Ahum,toch maar de lame optie dan… We waren overeen gekomen dat we een guided kajak tour zouden nemen als het weer goed was en de zeilboot als het weer niet goed was. Zaterdag hadden de boys wat opstartproblemen,ze waren mee geweest met een vrijgezellefeestje van een kiwi in ons hostel. Dus tegen de tijd dat we wat konden ondernemen was het alweer namiddag. We hadden gehoord over wat natuurlijke hotpools in een park vlakbij,dus zijn we daar verder gaan luieren. Zondagmorgen waaide het enorm en de kajaks gingen niet het meer op Als alternatief konden we wel op de rivier kajakken,dus dat boekten we voor de middag zodat we 's morgens met de zeilboot naar de carvings konden gaan. Aangekomen bij de zeilboot bleek die ook niet uit te varen en bleef dus alleen de cruiser over. Dus dan maar daar mee meegegaan.

Ook die had grote moeite om op de plek van bestemming te komen,in die hoek van het meer waren echt heel hoge golven. Dus dat maakte de tour toch weer extra interessant.'s middags dan de rivier op met de kajaks, lekker stroomafwaarts zodat we rustig op ons gemakje konden peddelen. Gelukkig waren die bootjes toch iets stabieler dan ik gedacht had, ze zijn geen een keer omgeslagen,dus de volgende keer hoeft niet meer perse een gids mee bij een riviertourtje (bij de easy rivieren dan).

Intussen stond het volgende plan alweer voor de deur, de Tongariro alpine crossing,een wandelroute van 8 tot 12 uur over wat halfactieve vulcanen heen, de mooiste eendags wandeling op dit eiland. Hiervoor moesten we al om half 8 's morgens op een parkeerplaatszijn,waar een bus ons zou transporteren naar het andere einde van de wandeling,want die 8 tot 12 uur was enkele reis wandelen. 's Avonds fijn op tijd naar bed, al om 12 uur,want om 5 uur moesten we alweer eruit.

We waren toch niet zo wakker als gedacht,want we vertrokken veels te laat en verreden ons ook nog in het park,zodat we de bus precies gemist hadden. Gelukkig waren nog 2 mensen op de parkeerplaats, die allebei alleen reisden,maar beslist hadden dat ze 1 auto op deze parkeerplaats zouden zetten en ze stonden net klaar om de andere auto naar de andere parkeerplaats te rijden. Ze waren vriendelijk genoeg om ons mee te nemen, dus we konden toch nog aan de wandeling beginnen.

Het wandelpaadje was van zulke kwaliteit dat we allemaal achter elkaar moesten trampelen en Johannes had het eerste stuk voorop. Het probleem met Johannes is dat ie alleen marcheren, dus in hoog tempo hijgden we achter elkaar de berg op. Na 6 km was de eerste stop aan de voet van Mt. Ngauruhoe, beter bekend als Mt.Doom uit lord of the rings.Johannes nog lang niet moe wilde die even op lopen,een kleine detour van 3 uur. Dat zagen Martin en ik toch niet zo zitten, de wandeling was lang genoeg en het was harstikke nevelig,dus veel van het uitzicht genieten kon je daar niet en het was 3 uur alleen maar trampelen door vulcaanas in Johannes z’n marcheertempo.

Dus hier splitste onze wegen en konden we eindelijk rustig van het uitzicht genieten en in een normaal tempo verder bergopwaarts lopen Intussen waren we zo hoog dat er sneeuw lag en werd er een balletje gegooid. De uitzichten waren echt prachtig. Op deze hoogte was het een beetje nevelig,maar die sluierde zich een beetje tussen de bergen door en zweefde gedeeltelijk vlak over de grond, dat waren de vulcaangassen. Na 10 km ging het dan toch eens bergafwaarts en zag je de begroeiing terugkeren en hier en daar een bergmeertje met helderblauw water,echt een sprookjeslandschap.

Bij de laatste 3 km hoorden we iemand achter ons marcheren en daar kwam Johannes alweer. Hij had zonder pauze doorgelopen en was alleen even de Mt. Doom opgestoomd, gezien dat ie er niks kon zien en weer naar beneden gedenderd. Ondanks ons rustig tempo waren we in dik 7 uur alweer klaar met deze pittige wandeling. Het was echt een hoop geschravel over rotsblokken en dor sneeuw,losse zand, niet de standaard wandeling.

De dag erna vonden we dat we weer een luierdag verdiend hadden, Martin is de hele dag zoet geweest met zijn foto’s te uploaden en Johannes en ik hebben lekker een boek gelezen. Tegen de avond zijn we weer verder gereden naar een camping bij Ohakune.

Vanmorgen hebben we daar een wandeling gemaakt naar Waitonga falls.Deze was natuurlijk veels te licht na de alpine crossing,dus hebben we het wat spannender gemaakt door waar de wandeling ophield nog door de rivier verder te schravelen naar de watervallen.Daarna verder gereden naar Wanganui, want de boys moeten toch echt richting Wellington. Morgen mss nog even een stop bij het Kaitoke park, daar is Rivendell gefilmd van lord of the rings, dus wss ook wel erg mooi en dan toch echt naar de grote stad weer…

terug zuidwaarts

Nou, 2 dagen marteling voor Martin, 2 dagen Luieren voorJohannes en 2 dagen wandelen/fietsen voor mij :p

Maandags ging het loos met de tattoo. Er werd gehamerd,gehamerd en nog meer gehamerd, erg prettig scheen het niet te zijn.. Ik heb de tijd benut om op mijn gemakje wat te wandelen en te fietsen in de omgeving. De mountainbike zag er veelbelovend uit,maar de versnellingen en de remmen werkte niet al te best, dus heb maar geen leipe dingen met dat ding uitgehaald en de stijle bergen maar opgelopen ipv gefietst. Onderweg wat korte wandelroutes gedaan,eentje ervan was wel gaaf, recht door een moeras heen, zat van boven tot onder onder de modder tegen de tijd dat ik er weer uitgebaggerd was.

Woensdag zijn we weer terug gereden richting hot water beach en Cathedral cove. Allereerst de wandeling naar de cove gemaakt. De wandeling was wondermooi, maar de cove viel wat tegen. Tegenwoordig staan er hekjes omheen en tig bordjes dat je er niet door mag lopen,dat staat in de folders en foto's er natuurlijk niet bij....

De volgende dag kwamen we erachter dat low tide niet elke dag op dezelfde tijd is,dus nu was ie ipv 10 uur 's morgens zoals vorige week opeens om 3 uur 's middags. Daar wilden we toch niet op wachten om ons gat te kunnen graven op het strand, hot pools zijn er genoeg en de meeste al kant en klaar,hoef je maar in te duiken zonder graafwerk te verrichten.

Dus wij meteen verder gestoomd naar Rotorua, aangezien de heren nu toch echt binnen een week op het zuid-eiland moeten zijn. We rijden nu langs de hoogtepunten even naar Wellington, waar de boot vertrekt en daarna rij ik weer terug omhoog om de rest van het noord-eiland te bekijken. In Rotorua stinkt het nogal. Hier is grote geothermale activiteit. Overal heb je riviertjes met heet water, blubberende modderpoelen, geisers, dampende gaten en alles stinkt naar rotte eieren. Neemt niet weg dat het gigantisch mooi is, al zou ik er niet bepaald willen wonen...

Allereerst wilden we het hoogtepunt van de stad bekijken,een geiser aan de rand ervan.Daar aangekomen scheen dat ding 43 dollar te kosten,wel een beetje veel voor een gat dat vanzelf water uitspuugd.Creatief als we zijn hadden we hier al snel een oplossing voor gevonden. De geiser was ook vanuit een hoek van het park te zien,zonder dat je naar binnen hoefde. Dus wij vanaf daar het geval bekeken, het was niet zoveel verder weg als wanneer je wel entree had betaald.

Daarna het stadspark bekeken. Daar waren overal dampende gaten en modderpoelen,niet het standaard park wat je in een grote stad zou verwachten.

Intussen hadden we wat rondgevraagd naar een goede kampeerplek,aangzien in de lonely planet (waar normaal wel de budget dingen in te vinden zijn) de goedkoopste plek begon vanaf 32 dollar. Iemand vertelde ons over een camping met hotpools en al voor maar 9 dollar,dus wij daarheen gestruind. Daar aangekomen bleek het dan toch nog 18 dollar te zijn, maar goed,met 6 hotpools erbij en alles best netjes verzorgd, dus nog steeds een redelijke prijs.Wij onze tentjes opgezet langs een riviertje met kokend water en fijn de pools ingedoken. 's Avonds werd het ongelooflijk mistig, je zag geen hand meer voor ogen,dat kokend water in combinatie met de koude avondlucht zorgde echt voor een zeer dichte mist.

's Morgens moesten we weer op tijd op, een andere geiser zou om 10.15 uitbreken, vlak bij de camping. Daar aangekomen scheen ook dat weer veel geld te kosten.Wij intussen bedreven in de zaak betoepen weer een oplossing bedacht om er toch bij te zijn zonder ons te laten afzetten. Auto ietsjes verderop geparkeerd en erin gelopen ipv erin te rijden,want alle auto's werden gecontroleerd op ticket,voetgangers niet. Nu konden we er echt met de neus op zitten,net zoals de mensen die wel op de gebruikelijke manier binnen waren gekomen. De mensen die het park runnen betoepten de zaak ook,want ze gooiden een of ander goedje in de geiser zodat ie ging spuiten en bovendien waren het niet de 20 meter waarmee ze reclame maken,maar hooguit 10. Nog steeds indrukwekkend natuurlijk ;)

Daarna nog even terug naar de camping om een duik te nemen en een douche en weer fris op pad naar de volgende onderneming. Dat werden de Haku falls.Dat was wel gratis, zoals zich dat hoort voor natuurfenomenen. Het water daar was fabelachtig mooi helder blauw met wit schuim. Het stroomde met zulke kracht,dat er een 200.000 liter per seconde erdoor denderde. Hierdoor grote zuurstofopname en de prachtige kleuren.

Daarna verder naar Taupo,waar een gigantisch meer ligt en ergens daarin mooie figuren in een rots gekerft. Het oorspronkelijke plan was om daar morgen gezellig naar toe te kajakken,maar na een wandeltochtje door de stad en wat informatie-inwinning,blijkt het 3 uur peddelen enkele reis te zijn. Dat ziet deze blondine toch niet zo zitten,om het allereerste kajaktochtje op zulk gigantisch meer te doen en dan ook nog meteen zo ver. Liever toch een stabieler bootje dan zo'n kajak die bij het minste of geringste op z'n kop ligt... Nadat ik me uit de onderneming terug trok, trok Martin zich er ook uit terug, die heeft net zo weinig vertrouwen in zijn zwemkunsten als ik, dus Johannes is nu zwaar teleurgesteld. Hij is een uitstekend zwemmer,dus die maakt het niks uit om midden in zo'n groot, diep meer in het water terecht te komen,maar ik denk dat het voor minder goede zwemmers een levensgevaarlijke onderneming is :s Ze adviseren hier om een mobiele telefoon mee te nemen voor het geval dat je in de problemen komt, maar bellen tewijl je verzuipt is niet echt zo'n handige noodoplossing in mijn ogen. Naja, we zullen zien wat dit watje voor oplossing bedenkt om toch daar te komen. De toeristenboot nemen is uiteraard de handigste oplossing, maar lang niet zo leuk als zelf een roeibootje op de kop tikken om daar te komen :p

Hahei, Hot water beach, Hamilton, coromandeltown (alweer ja)

Martin wil graag een Maoritattoo, met de ouderwetse methode gezet, met een stuk bot de inkt in de huid slaan. In coromandeltown was een tattooshop waar nog 1 medewerker dit doet, maar die was niet aanwezig toen wij daar waren. De eerste dag dat wij in Hahei waren zou die echter wel weer terug zijn, dus heb ik Martin de auto geleend zodat hij terug kon rijden om met die man te praten.

Dat betekende dat Johannes en ik niet erg ver van de camping weg konden. Oorspronkelijk hadden we gedacht om te gaan duiken, maar de zee was veels te wild en er waren geen duiktochten die dag. Dus we hebben een beetje door het dorp geslenterd, een duiktocht voor de volgende dag geboekt en wat op de camping rondgehangen. Ik had wel Martin zijn computer geclaimd zodat ik eindelijk eens alle foto's en video's netjes in mapjes op mijn externe schijfje kon opslaan zodat eens wat orde in die chaos kwam.

Martin kwam vol enthousiasme terug en 's maandags (vandaag) zou het loos gaan met de tattoo. Dat betekend dus dat we nog een weekje in de Coromandelregio vast zitten, o, o, wat een straf om nog langer in een van de mooiste stukken van dit land te moeten blijven....

Johannes wilde deze tijd nemen om te WWOOFen (willing workers on organic farms), maar hij was veels te laat begonnen met zoeken, dus dat doet ie nu in de lodge waar we nu logeren (Tui lodge alweer voor de 3de keer :p). Ik ga hier nog wat wandelen op de overvloed aan mooie wandelroutes.

De 2de dag in Hahei hadden we meer geluk. De zee was een stuk rustiger en we konden uitvaren. Eerst moesten we studeren, deze duik wilden we in aanmerking laten komen voor een adventure dive en we hadden underwater naturalist (nee, we hoefden het niet naakt te doen) uitgekozen. Helaas hadden ze alleen boeken in Duits en Japans, dus dat was Duits lezen en in Engels vragen beantwoorden, dat vind ik best wel een moeilijke combinatie, op een of andere manier is het een stuk moeilijker formuleren in engels als je je een tijdje hebt geconcentreerd op de duitse tekst.

In de cursus kregen we geleerd dat je het onderwaterleven niet mag verstoren of beschadigen enzo, beetje standaard dingen die iedere idioot wel weet.
Eenmaal onder water ging het anders. Om ons te laten zien wat er allemaal was greep de instructeur dieren uit hun holletjes om ze ons te laten zien, hij verpletterde zee-egels om ons te laten zien wat eruit komt, kortom alles wat we geleerd hadden wat we niet mochten doen.
Het was weer een mooie duik, maar wederom geen stingrays, die me bij elke duik opnieuw weer beloofd werden...

Terwijl we aan het studeren waren kwamen Thijs en Laur ook weer aangelopen. Ook hun waren niet in de lodge gaan logeren die we eigenlijk op het oog hadden toen we in Coromandeltown vertrokken. De mensen daar waren nogal kortaf en wilde geen tentjes in de tuin en geen campervan voor de deur (meestal mag dat wel in lodges en hostels). Dus ook hun hadden voor een andere logeerplek gekozen en gingen snorkelen die dag.

Hierna hebben hun toch een andere reisroute gekozen dan wij, wij gingen nog even naar Hamilton voor het weekend en zij bleven de kustlijn volgen, dus ze liggen nu voor op ons.

Na de duik hebben we onze zooi weer ingepakt en naar een camping 5 km verderop gereden, we waren niet echt tevreden over de camping op zich. Hij was aan de prijzige kant en voor dat geld kreeg je helemaal niks, geen bank om op te zitten, geen servies of pannen in de keuken, douches die maar 5 minuten warm water gaven. Als je dan 18 dollar moet betalen mag je toch wel verwachten dat je er iets voor krijgt, anders kun je net zo goed op een DOC camping gaan zitten, dan weet je dat er niks is, daarvoor kosten ze ook bijna niks...

Dus nu zaten we lekker 200 meter van hot water beach af op een camping die precies zo duur was, maar met alle faciliteiten en op een betere lokatie ook nog. 's Avonds met vloed een strandwandeling gemaakt over het hot water beach, zover er nog strand was dan, want het wordt bijna compleet overspoeld met vloed. Met eb kun je er een gat graven en daar komt dan heet water in vanuit de bodem, vandaar ook de naam hot water beach. Dit wilden we de volgende morgen doen, maar helaas regende het toen heel hard en zijn we niet meer gegaan.

In de hot pool zitten in de regen is fun, maar als daarna al je kleren natgeregend zijn en je de camping niet meer op mag om je om te kleden en te douchen, dan wordt het al een stuk vervelender (ja we zijn watjes :p)

Achja, we zijn nog niet weg uit de Coromandelregio, dus we gaan nog wel terug voor het hot water beach en voor de cathedral coves ook.

Vrijdags had ik afgesproken met een Kiwi die ik ontmoet had in Whangarei om op stap te gaan in Hamilton. We hadden ons een beetje verkeken in de afstand, want het was toch nog wel een paar uurtjes rijden, maar ach, hier neemt niemand het zo nauw met de tijd. De Kiwi-jongen waarmee ik had afgesproken nam het ook niet zo nauw, want hij had ook een paar uur moeten rijden om de afspraak na te komen.

Voor de gelegenheid hadden we maar eens een hostel geboekt weer, met bed en al.

Wij lekker de hele avond op stap, Hamilton is een stuk gezelliger dan Auckland, hier hebben ze tenminste alle kroegen een beetje bij elkaar in de buurt gemaakt zodat je geen uren hoeft te lopen om even overal naar binnen te gluren. Wij een leuke bar gevonden met een bandje die wat oude metalnummers coverde (kneppervals, maar goed, je kunt niet alles hebben) en daar op het verwarmde terasje een beetje bijgeklets.

Voordat we het wisten was het alweer 4 uur en tijd om in bedje te gaan. Mijn kamergenootjes waren allemaal vroege vogels, want om 7 uur was het alweer een en al bedrijvigheid op mijn kamer en was slapen geen optie. Het bed lag ook niet echt lekker meer na wekenlang in mijn tentje en ik miste mijn comfortabele isomatje en mijn warme slaapzak . Als ik thuiskom ga ik in de tuin wonen denk ik...

De jongens hadden ook bagger geslapen en veels te kort en het ontwaken van mensengeluiden ipv vogelzang had ons humeur ook niet echt beter gemaakt. Na een tijdje zombielike door de stad gewandeld te hebben weer op de terugweg naar boven, terug naar de Coromandelregio. Ik had de eerste dienst met autorijden en na 5 minuten lagen de heren alweer prinsheerlijk te ronken. Met veel moeite ben ik nog 2 uur allert gebleven en toen moest ik toch echt van de weg af, veels te gevaarlijk om in zulke toestand te rijden op die wegen hier.

Doordat ik op alles probeerde te blijven letten zag ik een vaag bordje langs de weg waarop stond : cheese, pizza, coffee. Koffie ging er zekers wel in, dus ik het bordje achterna gereden totdat we bij een boerderij kwamen. De heren waren intussen wakker geworden van het gehobbel over de veldweg en lustte ook wel wat. Helaas werden er alleen 's middags pizza's geserveerd en niet meer na vier uur (wij waren uiteraard later daar), maar koffie kregen we nog en zelfs een bordje met wat stukjes kaas om te proberen, dit was blijkbaar 1 van de beste kaasmakers van het land.

Alle soorten kaas waren zo lekker dat je je er je vingers bij op kon eten, ik ben niet echt een kaasliefhebber, maar deze boer kon er wel wat van.

We waren intussen bijna bij Thames en Johannes was nu uitgeslapen genoeg om verder te rijden. We gingen in Thames dan maar een hapje eten en daarna weer naar dezelfde camping in Coromandelforest waar we de week ervoor ook al geweest waren.

De volgende morgen lekker lang uitgeslapen en toen op ons gemakje weer verder naar Coromandeltown, zodat Martin kon beginnen aan de voorbereidingen voor zijn tattoo.Hij daar mooi zijn been geschoren waar de tattoo op moet komen, maar het andere been ook scheren vertikt ie, dus het ziet er nogal komisch uit atm :p

Vanmorgen was ie alweer vroeg weg om te beginnen met in zijn been te laten hameren, ben benieuwd wat het wordt.... Het mooie van Maoritattoos is dat je geen ontwerp uitkiest. diegene die de tattoo zet kiest wat uit wat bij jou past, meestal heeft het iets met je leven te doen of met je famile. En ze tattoeren niet het plaatje, maar juist hetgene wat niet bij het plaatje hoort. Dus dit wordt een totaal verassingspakket :p

Johannes heeft vanmorgen geWWOOFd, hij mocht de insekten verwijderen onder de dakrand, hij kwam al een stuk minder enthousiast terug van zijn werk als dat ie erheen ging :p

Ik heb nog niet veel nuttigs gedaan, uitgebreidt gedouched, gegeten, mijn vriendje gebeld, vandaag ben ik de grote luierik van ons 3 :$

Shellys beach, Auckland, Thames, Coromandeltown, Stoney bay

Zo, hehe, een hele reis gemaakt de laatste tijd.

Na baylys beach waren we naar Shelly beach gereden. Dat ligt dicht bij Auckland en daar wilde we nog even het museum bekijken, maar liefst niet in de stad overnacht ivm de hoge kosten om te parkeren en de drukte. Dus op ons gemakje nog een wandelingetje gemaakt bij Baylys beach en doorgetuft naar Shellys beach. Hier ging Martin proberen een mooie vis te vangen voor ons avondeten, maar hij presteerde het alleen om al zijn aas en zijn loodjes kwijt te raken zonder een vis op het land te krijgen, dus we besloten toch maar te gaan voor vis en frietjes, wat even verderop verkocht werd in de enige eetgelegenheid van het dorpje.

De verkoper was het er echter niet mee eens, want de keuken was al gesloten en hij ging over een kwartiertje de zaak dichtgooien. Dat viel effe tegen. Gelukkig konden we hem wel nog overreden ons wat warm water te schenken voor ons noodpakketje instantnoodles en we kregen ook nog een paar halfuitgedroogde stukjes cheesecake losgepeuterd, beter een karig avondmaal dan geen avondmaal...

De volgende morgen weer verder naar Auckland. Hier dan het museum bekeken, dat was erg mooi en erg groot, 2 uur kregen we er makkelijk om. Hier hadden ze vanalles samengepleurd wat met Nieuw zeeland te doen had, over de Maori's, vulcanen, oorlogen, de natuur, alles wat enigszins een link met het land had was er te vinden.

Daarna ook weer vliegensvlug de stad uit, al die drukte valt vies tegen als je een tijdje in the middle of nowhere bent geweest. Eerste stop werd Miranda, een minidorpje met 1 camping en daar durfde ze over de 20 dollar te vragen om er met onze tentjes te verblijven, alleen omdat ze dan een hotpool op de camping hadden. Dit vonden we toch iets te gortig en zijn meteen verder gereden naar Thames, hotpools vind je hier overal, dus daarvoor hoef je je niet perse te laten afzetten.

In Thames lagen de prijzen ook redelijk hoog, maar niet zo asociaal hoog als in Miranda.Thames is een erg mooi stadje op zich, het is een oud goudmijnersstadje en de natuur eromheen is ook erg mooi. Maar aangezien het niet mogelijk om alles te bezichtigen, zijn we de dag erna meteen doorgereden naar Coromandeltown, 1 van de hoogtepunten hier in de Coromandelregio. Dit stadje is ook erg mooi en er liggen vele fantastische wandelroutes omheen. Tevens is het een whahalla voor vissers en duiken is hier ook erg mooi.

Ook hier weer het probleem dat we niet alles kunnen doen...

's Morgen toen we wakker werden regende het, dus al onze fantastische plannen om onze tijd hier om te krijgen vielen meteen in het water. Johannes besloot om een dagje lekker lui te doen en zijn boek uit te lezen, Martin ging wat emails voorbereiden op zijn pc en ik vond het het ideale moment om een sollicitatiebrief op te stellen voor een nieuwe vacature op mijn werk.

Tegen de tijd dat ik klaar was met de brief kwam de zon alweer door. Martin was intussen gaan vissen met een andere Duitser die in de lodge logeerde waar wij ook zaten, Johannes wilde doorgaan met luieren en ik besloot om een wandeling te maken.

Ik had me een prachtige wandeling uitgezocht, over een vulcaantop heen en goedgemoederd ging ik op pad. Het was een 10 km rijden vanuit de stad en na een paar km werd de weg een gravelroad. Hier ben ik intussen wel aan gewend, dus gewoon doorgekard in de veronderstelling dat het zo zou blijven tot het einde. Maar blijkbaar hebben ze hier nog ergere wegen. Deze ging opeens over in een zandweg die stijl omhoog ging en met diepe sporen in de bochten getrokken waar auto's zich met de banden ingegraven hadden in een poging daar omhoog te komen als de weg nat was. Tegen de tijd dat je erachter komt hoe slecht de weg is, is er uiteraard geen gelegenheid meer om om te keren, zodat je op hoop van zegen door moet rijden. Ik even mijn telefoon gecheckt om Johannes op de hoogte te stellen waar ik precies was, zodat die hulptroepen kon uitsturen, mocht ik in de problemen komen, maar uiteraard was er weer eens nergens een mobiel netwerk te detecteren.

Op goed geluk dus maar doorgereden, de kuilen vermijdend en dan toch gepresteerd om tot het einde van de weg gekomen. Maarja, nergens een bordje te vinden van de prachtige wandelroute. Toevallig stonden er 3 jongens en die wezen allemaal richting het bos toen ik vroeg of ze de wandelroute gezien hadden. Ik daar eens heengetaffeld en er hing idd ergens een rood lintje om een boom heen. Dat zal het dan wel wezen, dacht ik zo en ik het bos ingestruind. Dit was echter meer een trampingroute. al struikelend en uitglijdend over de natte stenen en al klimmend over de omgevallen bomen was het mogelijk om de sporadische lintjes te volgen. Na een uurtje ben ik echter toch maar de andere kant weer opgestruikeld, ik had gezegt ongeveer 3 uur weg te zijn en als het langer ging duren zouden de jongens zich wss erg zorgen gaan maken, ze zijn nooit zo happy als ik eens alleen op pad ga en deze keer zeer terecht. Toen ik het bos weer uitkwam, zag ik een erg verbleekt wit/roze pijltje wat waarschijnlijk de echte wandelroute aangaf. Die wees ergens de berg omhoog, ook niet echt naar iets wat een pad te noemen was. Maar goed, die ben ik niet meer achterna gelopen, ik wist dat de weg terug ook nog ruime tijd in beslag ging nemen en om die dan in het donker te moeten doen, zag ik al helemaal niet zitten, buiten het feit dat de 2 heren dan zich veel zorgen gingen maken.

Wonder boven wonder lukte het ook nog om de auto heelhuids weer beneden te krijgen en kwam weer ongedeerd terug in de lodge.

Deze dag was een grote dag in het dorp. Ze hadden overdag een grote wielrennersrace gehad en 's avonds speelde the all blacks tegen de whallibies, het nationaal nz rugbyteam tegen het nationaal australisch rugbyteam. Wij besloten dat we dit wel wilde zien. Een Nederlandse jongen kwam mee en we liepen het dorp in, in de verwachting dat de kroeg wel afgeladen vol zou zijn. Nou, pff, er zaten wel 20 mensen en toen de eerste punten vielen bij het australische team, gingen er al meteen een aantal naar huis toe.

Ik was meer meegegaan voor de Haka, het dansje dat de Nieuw zeelandse rugbyspelers doen voor de wedstrijd, dus na het dansje heb ik er niet meer zo veel van gevolgd. Het was blijkbaar een erg harde en spannende wedstrijd, wie gewonnen heeft weet ik niet :p

Wel was het erg grappig om met de Nieuw zeelanders te praten over het spel, zodra het woord rugby valt, zie je de lichtjes in hun ogen glanzen en beginnen ze vol vuur een gigantisch verhaal af te steken. Zeker bij de Maori- Nieuw zeelanders is het een hele kunst om te verstaan waar ze het over hebben, het gaat zo vol enthousiamse in zo'n rap tempo dat je nauwelijks de tijd hebt om uit te zoeken wat ze bedoelen.

Al met al dus toch een geslaagde avond.

De volgende dag zijn we weer verder noordwaards gereden. De Nederlandse jongen en zijn Franse vriendin hadden precies hetzelfde plan als wij, dus we hadden afgesproken om samen op een DOCcamping bij Stoney bay te gaan staan.

Wij zijn eerst nog naar Fletcher bay gereden, de weg erheen zou erg mooi zijn en dat was ie ook, even niet meegerekend dat het een gravelroad was van 40 km lang en dat je een beetje doorgerabbeld bent na zo'n stuk hobbelen. Het uitzicht was in ieder geval wel mooi.

Hierna moesten we helaas wel diezelfde weg weer terugrijden, andere opties waren en niet dus weer 40 km teruggehobbeld naar het punt waar je kon afslaan naar Stoney bay. En joy, dat was ook weer een gravelroad. Deze ging echter over in een zandweg, nog een ergere dan ik de dag ervoor had gereden. Hier zaten de kuilen zo dwars over de weg, dat je er wel doorheen moest rijden. Ik Martin achter het stuur gezet, de enige van ons 3 die ruime ervaring heeft met offroad gebeuren ed en hij op hoop van zegen het autootje erdoor geloods. Regelmatig kwam ie met de bodem aan de grond, eigenlijk is hij veels te laag voor dit soort geintjes. Maar autootje en Martin hebben goed hun best gedaan en we konden de camping bereiken.

Als het zou gaan regenen, was er echter geen enkele kans dat we nog van de camping konden weg komen, dat trok autootje toch echt niet, no chance...

De zon scheen echter, dus we zijn gebleven. De volgende morgen begonnen we vol goede moed met ons 5en aan de costal walk, een wandeling van 3.5 uur door het bos en langs de kust naar Fletcher bay, echter dit was een enkele reis, dus het was ook weer 3.5 uur terug.

Gelukkig waren we met 5 mensen die goed fit waren, dus ondanks alle pauzes en stops om foto's te schieten en even rond te peddelen in de baaien, waren we na 3 uur al op Fletcher bay.

Hier een ruime lunchpauze gehouden en weer terug naar Stoney bay. Intussen begonnen zich donkere wolken samen te trekken rond de bergtoppen , dus we begonnen ons langzaam zorgen te maken. Al ons eten was op en een extra nachtje op de camping blijven zou betekenen dat dat een zeer hongerig nachtje ging worden.

Wij dus met wat meer haast teruggelopen en na 2.5 uur waren we weer terug bij de auto.

Gelukkig nog steeds geen regen en wij meteen het leipe stuk teruggereden zodat we dat in ieder geval achter ons hadden. Hierna echter was de haast voorbij en we gingen een nieuwe weg naar Coromandeltown uitproberen, aangezien we de enige ander weg al gezien hadden.

Dit leverde ons een prachtige route op, met helaas gravelroad tot 3 km voor Coromandeltown. De andere 2 waren over de normale weg gereden, dus die waren al lang geinstalleerd in de lodge voordat wij er waren.

Toen wij ook geinstalleerd waren, wij snel naar het dorp gegaan, want het was intussen al 9 uur geweest en we hadden nog steeds geen eten gevonden. Hier hebben ze echter een restaurantje, het enige restaurantje en die maakt the best pizza's in town (tja, niet zo moeilijk als je de enige bent die pizza's maakt), dus wij hadden onze zinnen gezet op een lekkere megapizza. Aangekomen daar, werd ons duidelijk gemaakt dat de keuken net gesloten was en dat we alleen een stuk cake nog konden krijgen.

Toen hebben we met alleman zo zielig liggen doen, dat ze toch nog een paar pizza' in de over gooiden en 1 tafeltje niet opruimde zodat we die daar nog gezellig konden opeten.

Hierna was iedereen zo verzadigd en uitgeput dat we eigenlijk meteen onze tentjes zijn ingerold, die we bij de lodge hadden opgezet.

Nogmaal Pahia, Auckland en Kauriforest

Dinsdag dan toch eindelijk de duiktrip vanuit Pahia gemaakt. Het weer was een heel stuk beter deze keer.

Toen ik het bootje zag waarmee we de zee opgingen,was ik erg blij dat we de vorige keer niet uitgevaren waren. Het was een beetje een veredeld roeibootje met rubberen rand, niet echt een zeewaardig vaartuig. Ik viel met mijn neus in de boter, want de instructeur nam het niet zo heel nauw met de regels en ik mocht met mijn minimale ervaring mee naar de rainbowwarrior, een gezonken boot die op 26 meter diepte lag, niet echt een plekje voor beginners. Op en in de boot was alles vol gegroeid met prachtig koraalrif en hij zat boemvol met allerlei vissen. Bij het begin van de duik vond ik het nodig om een beetje van het zeewater te drinken (tja,blondjes leren het niet in 1 keer dat dat niet goed is). Met als gevolg dat ik tussen de eerste en 2de duik de zeeziekte alweer voelde opkomen. Ik me meteen gemeld vooreen pilletje er tegen,maar die hadden ze niet bij zich. Gelukkig hadden we lunchpauze tussen de duiken in op een mini-eilandje. Ik kreeg de mogelijkheid om hier even te wachten terwijl de andere groep ging duiken en dat ze me weer kwamen halen als het mijn beurt weer was. Deze gelegenheid om mijn maag weer tot rust te laten komen greep ik natuurlijk aan, dus voor een uurtje had ik mijn eigen prive-eilandje, ook een grappige ervaring :p

Zoals beloofd kwamen ze me idd weer halen en bij de 2de duik heb ik het zeewater toch maar netjes in de zee gelaten.

Johannes had bij een andere duikschool een proefduik genomen deze dag en hij kwam dolenthosiast terug, hij wilde graag de volledige cursus doen. Aangezien ie de enigste leerling was kon ie het in 3 dagen afronden ipv 5, dus we hebben er nog een paar daagjes Pahia aangekleefd zodat ie deze kans kon nemen.

Martin en ik hadden eigenlijk niet meer zo veel te doen in Pahia en hadden ook geen zin om in het hostel te blijven. Voor de nachten hebben we kamp opgeslagen op een berg naast het dorp, een echt gaaf plekje in het bos daar. Woensdag zijn we effetje op en neer naar Auckland gereden om wat spulletjes af te halen en te regelen, daarmee waren we wel zoet die dag.

Donderdags zijn we eens nieuwe banden voor de auto gaan regelen, die waren toch wel erg afgesleten blijkbaar. En verder wat op het strand gehangen en wat in het hostel rondgehangen, waar we nog steeds welkom waren. 's Avonds zijn we gezellig bij het kampvuur op het strand gaan zitten met de lokale kiwi-en maorihangjeugd, verrassend aardige tieners :p

Vrijdag was Johannes klaar met zijn cursus, dus konden we verder naar een ander plekje. Dat werd het Kauriforest. Hier stonden nog dikkere bomen dan we al gezien hadden, echt gigantisch, helaas laat zich dat slecht weergeven op foto’s. 's Morgens was de hele camping vergeven van de politie en seach en rescue mensen. Blijkbaar was er iemand al 10 dagen vermist en ze waren al een week druk met zoeken, maar tot nu toe hadden ze alleen zijn kleren gevonden, al zijn kleren tot op de onderbroek toe. Dus voordat we ons aan de eerste wandeltocht waagden toch maar even een kompas in de zak gestoken en een telefoon met gps. Onze wandeling verliep beter dan van die meneer en we waren weer netjes terug voor het donker.

De hele avond gezellig samengezeten met 2 een frans koppeltje, die een ezelboerderij hadden en zowel nederlands, duits als engels vloeiend spraken.

De volgende morgen weer op pad naar het zuiden en een tussenstop gemaakt voor een echte traditionele schjravelroute op de Maunganui bluff, de eerste echt pittige wandelroute met springen over beekjes en uitglijden over rotsblokken en diepe ravijnen langs het minipaadje. Hopelijk komen we hier nog meer van tegen :p

Gissteren hebben we een rustdagje genomen in Baylys beach, uitgebreid gedouched, was gedaan, boekje gelezen, beetje over het strand gelopen, ook weer 100 km strand hierzo, dus hebben er maar een heel klein stukje van gedaan ;)

Pahia en het hoge noorden

Zo, weer terug in de bewoonde wereld :p

De laatste dag in Pahia had ik me een leuk duiktripje geboekt. Echter was het weer het daar niet mee eens, regen, regen en nog eens regen. Nu is dat onder water niet zo'n probleem, maar tja, je moet ook eens een keertje weer boven komen en dan kun je niet opwarmen met zo'n weer op een open boot. Dus de trip werd afgelast.

Met zulk weer zijn de mogelijkheden tot iets te ondernemen vrij klein, dus ben ik maar in het hostel blijven rondhangen. Mijn duitse kamergenootje zat ook te wachten op goed weer dat maar niet kwam. Na een paar uur hebben we het maar opgegeven en aangezien zij nog niet bij de hotpools geweest was, ben ik daar nog eens naar toe gereden.het is 1 van de weinige dingen die leuk zijn om te ondernemen in de regen.

's Avonds eens de koppen bij elkaar gestoken met 2 duitsers, die al liftend rondtrokken en waarmee ik al enige tijd in het hostel verbracht had, of onze plannen zo'n beetje met elkaar overeen stemde. Bleek dat we eigenlijk preies dezelfde dingen wilden doen, alleen hun kwamen er niet omdat die zaken te afgelegen lagen om te liften en ik was aan het twijfelen of ik het wel zou doen omdat het toch tamelijk riskant was om alleen te doen.

Dus we waren er al snel uit dat het voor ons alledrie voordelen had om gezamelijk verder te trekken.

De eerste stop werd Kerikeri, daar was een (nep)Maoridorpje en een mooie wandelroute naar de Rainbowfalls. Het dorpje hadden we wel snel gezien, de wandeling was mooi genoeg om er ruim tijd voor te maken.

Daarna meteen doorgereden naarhet Puketiforest, daar hadden we een mooie bushcamping gezien. Het hout was helaas nog nat, dus vuur maken om wat te koken en gezelligheid had behoorlijk wat tijd nodig, maar we kregen het toch voor elkaar. Na onze overheerlijke maaltijd (ieder een pak vlees)nog gezellig bij het vuur gezeten en genoten van de rust van het bos. 's Morgens kwam de ranger, die ons even een hutje openmaakte waar we snel warm water konden tappen voor wat koffie en daarna hebben de jongens genoten van een heerlijk koude douche (die heb ik maar overgeslagen). Na een mooie wandeling dor het bos, waar van die joekels van Kauribomen tussenstonden zijn we weer verder gereden naar het noorden. Aangezien we regelmatig stopten om van de omgeving te genieten kwamen we niet verder dan Pukenui.

Hoe hoger we kwamen, hoe mooier de omgeving. Bergen met zacht gras, stranden met wit zand, net een sprookje. Op cape Reinga hebben we geruime tijd zo'n beetje ademloos naast elkaar gezeten, het uitzicht was onbeschrijfelijk mooi. We hadden een mooie, prachtig heldere dag getroffen, dus je kon een 50 km ver kijken zowat. Daarna onze tenten opgebouwd op een mooie strandcamping en een creatieve koude maaltijd gemaakt, want vuur maken mocht in het hele hoge noorden niet. Inmiddels stond er een behoorlijk straf windje en werd het donker.

De maan scheen erg hard en we gingen nog eens terug naar cape Reinga om het bij maanlicht te wonderen. De sfeer toen was helemaal geweldig, zo als enigste toeristen aan het einde van de wereld.

We staken de koppen nog eens bij elkaar om een mooie wandeling te maken de volgende dag en we kregen het prachtige idee van een 2daagse strandwandeling. Halverwege was een zeer primitieve camping en dan liep je 2 dagen van de Noordkaap tot cape Reinga. we gingen op zoek naar een extra auto om de tour te kunnen maken en we stuitten op 3 duitsen jongens (ja, het stikt hier van de duitsers) die ons wel wilden brengen naar de Noordkaap.

Ons al verheugd op de komende tocht gingen we slapen. 's Nachts werden we wakker van een zeer harde wind, de tentjes werden net niet aan stukken gescheurd, maar ze flapperden behoorlijk en verschillende haringen lieten los. Daarbij kwamen flinke plensbuien. Dit ging zo de hele ochtend en de middag door.

Wij uren zitten wachten of er enige kans was op verbetering, maar het bleef zo'n extreem rotweer. Uiteindelijk toch maar onze tentjes ingepakt in de regen en de jongens die ons naar de Noordkaap zouden brengen afgezegd, want met zulk weer is het veels te gevaarlijk om over het strand over drijfnatte rotsblokken te klauteren terwijl je van de andere kant uit bedreigd wordt door extra hoge golven en echt veel lol is er dan ook niet meer aan.

Uiteindelijk toch maar naar beneden gereden naar het laatste servicestation om het weerbericht op te vragen. De mensen daar meenden dat het 2 tot 3 dagen zo'n weer zou blijven, dus zijn we maar weer afgezakt naar het zuiden, tot Ahipara.

Ondertussen wel nog een stuk 99 mile beach meegepakt (het weer in het zuiden liet het wel toe dat we onze kop uit de auto konden steken). Echter met de auto over het strand rijden hebben we maar niet gewaagd. Mijn autootje had al moeite zat met de zandpaadjes en gravelroads, dus een strandritje leek ons de goden verzoeken om problemen, als ie eenmaal vaststaat, dan is de kans klein dat iemand hem er voor de vloed komt eruit kan trekken en dan is het baai,baai autootje.

Afgelopen nacht dan in Ahipara gebleven in een holidaypark, daar begint de 99 mile beach en vanmorgen hebben de jongens een mooie jogginstour geaakt langs het strand en ik ben er op mijn dooie akkertje langsgekuierd.

We wilden alledrie nog terug naar Pahia, aangezien we daar niet de dingen hadden kunnen doen wat we wilden doen door het slechte weer, dus we zijn dor het prachtige binnenland weer teruggereden naar het punt waar we samen vertrokken waren. Onderweg ging het benzinelampje branden en toen viel ons in dat we eigenlijk hadden moeten tanken voordat we het zeer verlaten binnenland in gingen. Na 30 km met brandend lampje kwam dan toch een servicestation, dus we hebben dan toch eens mazzel gehad :)

In Pahia was ik nog net op tijd om mijn duiktochtje opnieuw te boeken (was intussen alweer 10 dollar duurder geworden) en Johannes (1 van de 2 duitsers) besloot om zich in te schrijven voor een scubadivesnelcursus en Martin (de andere duitser)heeft zich vismateriaal geregeld om ons avondeten voor morgen te vangen.

Tutukaka en een stukje Paihia

Hallo, daar zijn we weer :)

Heb 2 dagen heerlijk rustig in het holidaypark in Tutukaka gezeten, een 12 persoonshuisje helemaal voor mij alleen voor 25 dollar per nacht, helemaal niet slecht. Alleen internet was er ver te zoeken, 1 winkeltje waar een gammele computer stond, dat tevens tankstation en postkantoor was.

Heb dag 1 eens een dagje niet veel uitgevoerd, mijn auto uitgemest, mijn tent eens opgezet, wat gelezen, mijn huiswerk gemaakt, gewoon lekker lui (ook dat mag wel eens op vakantie).

De 2de dag gingen we de hele dag met de boot weg, 2 duiken stonden op het programma en mijn opfriscursus. Het was een stralende dag zonder een zuchtje wind en met helder blauwe lucht. Ikke dus helemaal blij, want stiekem maakte ik me toch wel zorgen over mijn zwemkunsten, na de duik moet er tenslotte naar de boot geploeterd worden. Maar de zee was heerlijk rustig en het zicht was redelijk goed (8meter, schijnt meestal rond de 10 te liggen).

De eerste duik was wel weer even spannend. Moest eerst mijn kunstjes laten zien (het terugvinden van je regulator, water uit je duikbril te halen onder water en het regelen van je drijfvermogen). Daarna vonden ze het wel veilig genoeg om me mee naar het diepere stuk te nemen. Het was prachtig mooi onder water, iets minder kleurvol en gevarieerd rif als in Thailand en een heel stuk kouder, maar toch erg mooi. De instructeur nam de tijd om me rustig van allerlei kleine beestjes en plantjes te laten zien die ik vanzelf wss niet eens opgemerkt zou hebben, ook mocht ik sommige dingen aanraken (alleen de dingen die hij dan veilig vond, want normaal blijf je overal met je fikken vanaf in natuurreservaten zoals dit). Daarna gingen we een kleine grot in, waar we eventjes boven water konden komen en bijkletsen in de luchtbel die daar gevangen zat.

Terug gekomen op de boot kwamen een paar zeehondjes aanzwemmen, maar die wilden niet op de foto, want toen ik het toestel pakte vertrokken ze weer :(

Tussen de 2 duiken in gingen we wat rondtouren bij de eilandjes (we mochten niet erop, want dat is allemaal beschermd milieu). Daarbij gingen we ook de grootste zeegrot ter wereld in, schijnbaar spelen daar ook wel eens af en toe bands. De band gaat dan op een boot in een hoek staan en de bezoekers parkeren hun boot er dan omheen. Aangezien de grot nogal galmt, moeten de bands wel hun muziek aanpassen op de grot, ze maken er speciale nummers voor die geschikt zijn om daar ten uitvoer te brengen.

Bij de 2de duik zat ook weer een grot in het programma en eigenlijk ook pijlstaartroggen, maar die vlegels waren er tussenuit gepiept. Deze keer durfde de instructeur het aan om me met een groepje mee te nemen, dus opeens had ik heel veel mensen om op te letten dat ik ze niet kwijtraakte.

Alles ging van een leie dakje totdat ik opeens heel licht werd. Wss was een stuk lood uit mijn gordel gevallen, want ik kon met de beste wil ter wereld niet meer zo diep komen als de rest. Gelukkig hield de instructeur toch nog een extra oogje op me, want hij had het al door voordat ik het kon inseinen. Nadat hij nadrukkelijk zijn vinger bij de deflatorknop gehouden had als teken dat ik die moest indrukken en ik die kop nadrukkelijk indrukte om te laten zien dat dat niks uithaalde (tja, gesprekken voeren onder water is niet zo simpel) snapte ie dat iets anders aan de hand was dan puur mijn onkunde en trok ie me even mee aan de hand de grot in zodat ik die nog kon zien.

Het was echt heel mooi, als je van in de grot onder water naar buiten keek, dan speelde de zon heel mooi door het water en je zag ontelbare vissen vanuit die hoek. Hierna bracht ie me naar een plek vlak bij de boot zodat ik makkelijk weer op eigen houtje kon opstijgen en terug naar de boot zwemmen en hij ging nog even met de rest verder.

Na 10 minuutjes kwamen ze allemaal weer boven en ze hadden niet echt iets spectaculairs gezien meer, dus veel heb ik gelukkig niet gemist.

's avonds op de camping nog een speurtocht gehouden met 2 andere duikers naar moedereend, want er liep een babyeend rond, heel zielig alleen te kwaken, maar moeders hebben we niet gevonden helaas.

Gisteren wou ik eerst naar Russell gan, maar daar aangekomen vond ik het toch niet zo fantastisch. Na even getwijfeld te hebben of ik alle moeite om daar te komen voor niks gedaan had (het was gewoon een veredelde zandweg die daarheen liep), ben ik toch maar weer verder gereden.Dit keer bestemming Paihia. Na nog 30 km gravelroad (zal autootje me wel redelijk voor vervloekt hebben, al deed ie het prima, zonder tegensputteren) kwam ik er dan aan.

Na 2 seconden had ik alweer mijn eerste 'vriendje' en zijn we naar de hotpools gegaan.

Dit zijn natuurlijke warme bronnen, mss wel 20 bij elkaar, met allemaal een ander tintje viesbuin/wit/zwart water en andere temperaturen. Sommige waren van het caliber levend gekookt worden tot gewoon lauw. We hebben ons er een aantal uitgezocht die wel aangenaam waren en urenlang van de ene pool naar de andere verplaatst.

In elke pool kwam je weer andere mensen tegen en zo hadden we een hoop praatjes weer gemaakt die namiddag/avond. Intussen heeft het geregend, gehageld, de zon fel geschenen, hier weer hier is echt afwisselend zullen we maar zeggen. Maar als het hagelde of regende, dan zochten we ons een mooi warme pool uit zodat het contrast tussen warm en koud heerlijk toeven was en als de zon scheen een wat frissere pool.

's Avonds een filmpje gekeken met een hele bubs backpackers en vanmorgen begonnen ze op mijn kamer alweer te rommelen vanaf 7 uur, zodat ik veel vroeger wakker was als ik eigenlijk wou zijn.

Dus mooi op tijd hier eens het stadje ingelopen, me een duiktripje voor morgen geboekt en uitgezocht waar de wandelroutes lopen.

Daarna lekker urenlang gewandeld, door de mangrove heen naar de waterval toe, echt weer machtig mooi.